Member ၀င္ဖို႕ ဖိတ္ေခၚပါတယ္ဗ်ာ...!!!

Showing posts with label ဘ၀အတြက္ အားေဆးမ်ား. Show all posts
Showing posts with label ဘ၀အတြက္ အားေဆးမ်ား. Show all posts

Saturday, March 9, 2013

3/09/2013 05:29:00 PM  Unknown  No comments

 Photo: စိတ္တိုေဒါသျဖစ္တယ္၊ စိုးရိမ္ပူပန္တယ္၊ အလိုမက်ျဖစ္တယ္.. စတဲ့စိတ္ခံစားခ်က္ေတြက ပံုမွာပါတဲ့သစ္ပင္ေလးလိုပဲ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဲဒီသစ္ပင္(စိတ္တိုေဒါသ)ကို ေရမျပတ္ေလာင္းေပးရင္ သစ္ပင္ႀကီးလာတဲ့တစ္ေန႔ ႀကိဳးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဆဲြႀကိဳးခ်သြားမွာပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕အက်င့္စရိုက္နဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထားကို မျပဳျပင္၊ မေျပာင္းလဲႏိုင္သေရြ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕စိတ္နဲ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ထိုက္သင့္သလိုေပးဆပ္ေနရမွာပဲ... .
စိတ္တိုေဒါသျဖစ္တယ္၊ စိုးရိမ္ပူပန္တယ္၊ အလိုမက်ျဖစ္တယ္.. စတဲ့စိတ္ခံစားခ်က္ေတြက ပံုမွာပါတဲ့သစ္ပင္ေလးလိုပဲ
တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဲဒီသစ္ပင္(စိတ္တိုေဒါသ)ကို ေရမျပတ္ေလာင္းေပးရင္ သစ္ပင္ႀကီးလာတဲ့တစ္ေန႔
ႀကိဳးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဆဲြႀကိဳးခ်သြားမွာပဲ။

ကိုယ့္ရဲ႕အက်င့္စရိုက္နဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထားကို မျပဳျပင္၊ မေျပာင္းလဲႏိုင္သေရြ႕
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕စိတ္နဲ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ထိုက္သင့္သလိုေပးဆပ္ေနရမွာပဲ...
.

Read More
3/09/2013 05:22:00 PM  Unknown  No comments

 Photo: "အေဖ... အေဖ.. အ ေဖ.. တံခါးဖြင့္ေပးပါဦး.. ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့သားပါ.. သား ေသာ့ေမ့ခဲ့လို႔" သားအေျပာကို အဘိုးအိုက ေခါင္းခါျပၿပီး ခ်ိနဲ႔နဲ႔အသံနဲ႔ "မင္းဘယ္သူလဲ မင္းကို ငါ မသိဘူး"လို႔ဆိုတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက စခဲ့မွန္းမသိ.. အဘိုးအိုရဲ႕မွတ္ဉာဏ္ဟာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ဆိုးဝါးခဲ့တယ္။ ေရခဲေသတၱာဘယ္မွာလဲ၊ အိမ္သာဘယ္မွာလဲ၊ အခုပဲ သူဘာလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို သူမမွတ္မိခဲ့ဘူး။ ထမင္းစားၿပီးၿပီလား မစားရေသးဘူးလားဆိုတာကိုလည္း သူ မမွတ္မိခဲ့ဘူး။ တံခါးဝနားေရာက္တာေတာင္ ဒါဟာ သူေနတဲ့အိမ္ဆိုတာကို သူမမွတ္မိခဲ့ဘူး။ ေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုမွာ သားက အဘိုးအိုကိုေခၚၿပီး ထမင္းဆိုင္မွာ ထမင္းသြားစားခဲ့တယ္။ ထမင္းစားၿပီး ပန္းကန္ထဲမွာ ဖက္ထုပ္ႏွစ္ခုက်န္ေနတာကိုေတြ႔ေတာ့ အဘိုးအိုဟာ ဖက္ထုပ္ကိုလက္နဲ႔ယူၿပီး အိတ္ကပ္ထဲ ထုိးထည့္လိုက္တယ္။ လူအမ်ားေရွ႕မွာမို႔ သားက "အေဖ.. ဘာလုပ္တာလဲ"လို႔ ဝင္ဟန္႔ေတာ့ အဘိုးအိုက ... "ငါ့သားအတြက္ ယူသြားေပးမလို႔ပါ... ဒါ ငါ့သားအရမ္းႀကိဳက္တယ္"လို႔ တုန္ခ်ိခ်ိအသံနဲ႔ေျပာပါတယ္။ အသက္ႀကီးလာလို႔ အရာရာကိုေမ့တတ္ခဲ့ေပမယ့္၊ မွတ္ဉာဏ္ေတြ ခၽြတ္ယြင္းခဲ့ေပမယ့္ သား/သမီးေတြကိုခ်စ္ဖို႔ေတာ့ မိဘေတြက လံုးဝမေမ့ခဲ့ပါဘူး။ အခ်ိန္မီတုန္း ဂရုစိုက္ပါ.. ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ အခ်ိန္မီေသးတာက သင့္အတြက္ ကံေကာင္းျခင္းတစ္မ်ဳိးပါ။ တခ်ိဳ႕ေတြ ဂရုစိုက္ျပဳစုခ်င္တာေတာင္ အခ်ိန္မမီခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ဒီ ဗီဒီယိုလင့္ေလးကို ၾကည့္ၾကည့္ပါ.. http://www.facebook.com/photo.php?v=10200757157430338&set=vb.151523654862808&type=3&theater .
"အေဖ... အေဖ.. အ ေဖ.. တံခါးဖြင့္ေပးပါဦး.. ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့သားပါ.. သား ေသာ့ေမ့ခဲ့လို႔"

Read More
Read more »

Wednesday, March 6, 2013

လူတစ္ေယာက္အတြက္

3/06/2013 01:01:00 AM  Unknown  No comments

Photo: လူတစ္ေယာက္အတြက္ အၿပံဳးဆိုတာ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ၾကည့္ရအေကာင္းဆံုးေသာအရာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ယံုၾကည္မႈဆိုတာ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ အဖိုးအတန္ဆံုးေသာအရာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ မိသားစုဆိုတာ သူ႔ဘဝမွာ တန္ဖိုးအရွိဆံုးေသာအရာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ သူ႔ဘဝမွာ အရခဲဆံုးေသာအရာ မနက္လင္းတာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအၿပံဳးတစ္ပြင့္ေပးဖို႔ မႏွေျမာပါနဲ႔ ဘာလုပ္လုပ္ ယံုၾကည္မႈေတြ ကိုယ္နဲ႔အတူရွိေနပါေစ မိသားစုထမင္းဝိုင္းကို တန္ဖိုးထားပါ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြနဲ႔ အၿမဲဆက္သြယ္ပါ .
လူတစ္ေယာက္အတြက္ အၿပံဳးဆိုတာ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ၾကည့္ရအေကာင္းဆံုးေသာအရာ
လူတစ္ေယာက္အတြက္ ယံုၾကည္မႈဆိုတာ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ အဖိုးအတန္ဆံုးေသာအရာ
လူတစ္ေယာက္အတြက္ မိသားစုဆိုတာ သူ႔ဘဝမွာ တန္ဖိုးအရွိဆံုးေသာအရာ
လူတစ္ေယာက္အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ သူ႔ဘဝမွာ အရခဲဆံုးေသာအရာ

မနက္လင္းတာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအၿပံဳးတစ္ပြင့္ေပးဖို႔ မႏွေျမာပါနဲ႔
ဘာလုပ္လုပ္ ယံုၾကည္မႈေတြ ကိုယ္နဲ႔အတူရွိေနပါေစ
မိသားစုထမင္းဝိုင္းကို တန္ဖိုးထားပါ
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြနဲ႔ အၿမဲဆက္သြယ္ပါ .

 99sanay

Read More

အသံမဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ

3/06/2013 12:56:00 AM  Unknown  No comments

Photo: အသံမဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ________________ “အေၾကာ္စံုရမယ္.... အေၾကာ္စံု ပူပူေလးရမယ္....” ေတာျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕၏ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားထဲတြင္ စက္ဘီးတစ္စီးတြန္းျပီး အေၾကာ္လွည့္ေရာင္းေနေသာ အဘိုးအိုတစ္ဦးကို ေန႔တိုင္းလိုလို ေတြ႔ရတတ္သည္။ ဓာတ္ခဲထည့္ထားေသာ အေပါစားစပီကာမွ ခ်ဳိသာေသာအသံသည္ ရပ္ကြက္တိုင္းသို႔ ပ်ံ႕လႊင့္သြားသည္။ ထိုအသံမွာ ကြ်န္မ၏အသံျဖစ္သည္။ ပိန္လွီေသာခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ စက္ဘီးကို အားစိုက္တြန္းရင္း ေနရာလပ္မက်န္ေအာင္ အေၾကာ္လွည့္ေရာင္းေနေသာ ဆံြအနားမၾကားအဘိုးအိုမွာ ကြ်န္မ၏ဖခင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မအသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လြန္ေျမာက္လာမွ ကြ်န္မတစ္သက္စာမက အေဖအသံုးျပဳခဲ့ေသာ စက္ဘီးေပၚရွိေခါင္းေလာင္းေလးေနရာတြင္ ကြ်န္မ၏အသံကို သတၱိရွိရွိ အစားထိုးတပ္ဆင္ အသံုးျပဳရဲခဲ့သည္။ ဆြံအေသာ ဖခင္တစ္ဦးရွိျခင္းသည္ ရွက္စရာေကာင္းသည္ဟု ကြ်န္မသံုးႏွစ္သမီးအရြယ္ကပင္ နားလည္ခဲ့သည္။ သိတတ္စအရြယ္ကပင္ အေဖ့ကို ကြ်န္မရြ႔ံမုန္းခဲ့သည္။ ကြ်န္မအရြယ္ ကေလးမ်ား အေဖ့ထံတြင္ အေၾကာ္၀ယ္ျပီး ပိုက္ဆံမေပးဘဲထြက္ေျပးလွ်င္ လည္ပင္းေၾကာကိုဆန္႔ျပီး တစ္ခုခုေအာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနေသာ အေဖ့ကုိၾကည့္ရင္း ကြ်န္မ အလြန္၀မ္းနည္းမိသည္။ အစ္ကိုမ်ားလို ထိုကေလးေနာက္သို႔ ေျပးလိုက္ျပီး လက္သီးႏွင့္ ကၽြန္မထိုးမပစ္တတ္။ ထိုကေလးမ်ားကို ကြ်န္မ မမုန္းမိ။ ကြ်န္မမုန္းမိသည္မွာ အေဖဆြံအေနျခင္းျဖစ္သည္။ အေမဆံုးျပီးေနာက္ပိုင္း အေဖႏွင့္အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္သည္ ကြ်န္မအေပၚ အခ်စ္ေတြပိုခဲ့ၾကသည္။ အေမခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေသာ တစ္ခုတည္းေသာပစၥည္းမွာ အေမအပ်ဳိတုန္းက ေဘးအိမ္မွအေဒၚၾကီးႏွင့္အတူ တဲြရိုက္ထားေသာ အျဖဴအမဲ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုျဖစ္သည္။ အေဖ့ကို ကြ်န္မစကားျပန္မေျပာသည့္ အခါတိုင္း၊ အေဖ့ကိုေဆာင့္ေအာင့္ျပသည့္အခါတိုင္း အေဖသည္ ထိုဓာတ္ပံုကို ထုတ္ၾကည့္ေနတတ္သည္။ “လူ အ သမီး... လူ အ ၾကီးသမီး” ဟု အျခားကေလးမ်ား ေနာက္ေျပာင္လွ်င္ ကြ်န္မအလြန္၀မ္းနည္းမိသည္။ ထိုကေလးမ်ားကို ကြ်န္မျပန္မေျပာႏိုင္သည့္အခါတိုင္း အိမ္သို႔ေျပးျပန္ျပီး အေၾကာ္ေၾကာ္ေနေသာ အေဖ့ေရွ႕ ေျမၾကီးေပၚတြင္ စက္၀ိုင္းသ႑ာန္ အ၀ိုင္းကိုဆဲြျခစ္ျပီး အလယ္ဗဟုိကို တံေတြးေထြးပစ္ခဲ့တတ္သည္။ ထိုအျပဳအမူကို ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ နားမလည္ေသာ္လည္း ကြ်န္မေဒါသထြက္တိုင္း၊ မေက်နပ္တိုင္း အေဖသည္ ကြ်န္မစိတ္ထြက္ေပါက္ရွာရာ ေနရာျဖစ္ခဲ့သည္။ အေလွာင္ခံရတိုင္း အေဖ့ေရွ႕တြင္ ကြ်န္မေပါက္ကဲြမိတတ္သည္။ စိတ္တိုင္းက်ေျပာဆိုျပီးမွ ေက်နပ္စြာထြက္သြားေသာ ကြ်န္မကိုၾကည့္ရင္း အေဖသည္ တစ္ေယာက္တည္း ေငးငိုင္က်န္ေနခဲ့ျမဲျဖစ္သည္။ အေလွာင္ခံရေသာ ပတ္၀န္းက်င္မွ ကြ်န္မေရွာင္ေျပးခ်င္ခဲ့သည္။ ကြ်န္မစာၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ဘဲြ႔ရပညာတတ္လွ်င္ ဤရြာကေလးမွ ကြ်န္မခြာမည္။ လူအ,ၾကီး၏သမီးအျဖစ္ လူတိုင္းလိုလိုသိေနေသာ ေနရာမွထြက္သြားႏိုင္ရန္ ကြ်န္မဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ အိမ္ေထာင္ျပဳကုန္ၾကျပီျဖစ္ေသာ အစ္ကိုမ်ား၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ကြ်န္မ မသိ။ အေဖ၏အေၾကာ္ဖိုသည္ ထင္းမည္မွ်စားလိုက္မွန္း ကြ်န္မစိတ္မ၀င္စား။ ေႏြမွေဆာင္း၊ ေဆာင္းမွမိုး ေျပာင္းလဲေနသည္။ ပြတ္တိုက္ဖန္မ်ားေသာေၾကာင့္ အဆံတိုသြားေသာ အေဖ့၏ မပီမသ ေခါင္းေလာင္းသံမွာ ဘယ္ႏွစ္ရြာကိုျဖတ္ျပီးျပီဆိုတာကိုလည္း ကြ်န္မ သတိမထားမိေတာ့။ ကြ်န္မ၏ တစ္ခုတည္းေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ စာၾကိဳးစားျပီး ဤရြာေလးကို စြန္႔မည္။ ++++++++++++ +++++++++++++ အေဖသည္ အေမရွိစဥ္ကခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ အေကာင္းဆံုးဟုထင္ရေသာ ပိတ္ၾကမ္းအကႌ်ကို၀တ္လွ်က္ မိုးဦး၏မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ ထိုင္ေနသည္။ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အားရေက်နပ္ေသာအျပံဳးႏွင့္ ပါးစပ္မွ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး မပီမသေျပာရင္း ဆီမ်ားေပက်ံေနေသာ ေငြစကၠဴတစ္ထပ္ကို ကြ်န္မလက္ထဲသို႔ အတင္းထိုးထည့္ေနသည္။ ထိုေန႔က ကြ်န္မ ေအာင္စာရင္းထြက္ေသာေန႔ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူျဖစ္ေတာ့မည့္ ကြ်န္မကို ဂုဏ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ အေဖက ထမင္းစားပဲြေလးတစ္ခု က်င္းပေပးခဲ့သည္။ ထမင္းစားေနစဥ္ ေဆြမ်ဳိးမ်ားေရွ႕တြင္ အေဖ့ပန္းကန္ထဲသို႔ ဟင္းမ်ားကို ကြ်န္မခူးထည့္ေပးလိုက္သည္။ “အေဖ ဟင္းေတြစားပါ” အေဖမၾကားႏိုင္မွန္း သိေသာ္လည္း ကြ်န္မစိတ္ကို ခန္႔မွန္းလို႔ရသည္ ထင္၏။ ဟင္းမ်ားကိုစားရင္း မ်က္ရည္ႏွင့္အရက္ကို ေရာျပီး အေဖမ်ဳိခ်လိုက္သည္။ (၁၈)ႏွစ္အတြင္း ပထမဦးဆံုးျမင္ရေသာ ကြ်န္မ၏ အေဖဟုေခၚေသာ ပါးစပ္အမူအရာေၾကာင့္ျဖစ္မည္။ ထိုညေနက အေဖသည္ လက္ဟန္ေျခဟန္ျဖင့္ စကားေတြမ်ားေနခဲ့သည္။ အေဖေပ်ာ္ျပီး မူးေနခဲ့သည္။ အေဖ အလုပ္ပိုၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ဆီေပေနေသာ အေၾကာ္ေရာင္းရေငြမ်ားျဖင့္ ကြ်န္မေက်ာင္းျပီးသည္အထိ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ပံ့ပိုးေပးခဲ့သည္။ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ရြာႏွင့္မိုင္ေပါင္း(၃၀)ခန္႔ေ၀းေသာျမိဳ႕တြင္ မူလတန္းျပဆရာမအျဖစ္ ကၽြန္မအလုပ္ရခဲ့သည္။ အဆင္ေျပေနသားက်မွ ကြ်န္မႏွင့္အတူေနဖို႔အေဖ့ကို သြားေရာက္ေခၚယူခဲ့သည္။ သမီးမိုက္၏ ေနာက္က်မွသိလာေသာ အမွားမ်ားအတြက္ အေဖ့ကို ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ရဦးမည္။ ကြ်န္မစီးေသာကားမွာ ရြာမေရာက္ခင္ လမ္းခုလပ္တြင္ တိမ္းေမွာက္သြားခဲ့သည္။ သတင္းၾကားၾကားခ်င္း အေဖႏွင့္အစ္ကိုမ်ားက အခင္းျဖစ္ရာေနရာသို႔ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာခဲ့သည္။ အစ္ကိုႏွင့္မရီးမ်ားက ေသြးအလွိမ့္လွိမ့္ျဖင့္ ေမ့ေျမာေနေသာ ကြ်န္မကို ေပြ႔ဖက္ငိုေလသည္။ အေဖသည္ ေသလုေျမာပါးျဖစ္ေနေသာ ကြ်န္မကိုေပြ႔ခ်ီျပီး ေဆးရံုသို႔ ပို႔ေဆာင္ခဲ့သည္။ အစ္ကိုမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္အရ ပိန္လီွေသာအေဖသည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မကိုေပြ႔ခ်ီရာမွာ ခြန္အားပါလွသည္။ ေဆးရံုသို႔ေရာက္ေသာ္ ဆရာ၀န္မွာ စစ္ေဆးမႈမ်ားျပဳလုပ္ျပီး ျမိဳ႕ေဆးရံုသို႔ ေျပာင္းေစခဲ့သည္။ အစ္ကို႔ကိုလည္း ကြ်န္မမွာကယ္တင္ဖို႔ မရႏိုင္ေၾကာင္း၊ အသက္အႏၱရာယ္စိုးရိမ္ရေၾကာင္း အသိေပးခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မမွာ ေမ့ေျမာေနဆဲျဖစ္ျပီး ေသြးတိုင္း၍မရေအာင္ ေသြးေပါင္မ်ား က်ေနခဲ့သည္။ အေဖမွာ ကိုယ္လက္အမူအရာမ်ားျဖင့္ ဆရာ၀န္အား ကြ်န္ကို ၾကိဳးစားကယ္တင္ဖို႔ ေတာင္းဆိုေနသည္။ “ၾကိဳးစားကုသဖို႔ ေငြေတြေတာ္ေတာ္ကုန္လိမ့္မယ္။ ေငြကုန္တယ္ထားဦး သူ႔အသက္ျပန္ရွင္ခ်င္မွ ရွင္လိမ့္မယ္” ဆရာ၀န္၏ေျပာစကားကို အစ္ကိုက လက္ဟန္ဘာသာစကားျဖင့္ အေဖ့ကို ျပန္ေျပာျပသည္။ ထိုစကားကိုၾကားၾကားခ်င္း အေဖသည္ ဆရာ၀န္ေရွ႕တြင္ ဒူးေထာက္ခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ထရပ္လိုက္သည္။ အေၾကာ္ေၾကာ္သည့္ပံုစံ၊ ေကာက္ရိတ္သည့္ပံုစံမ်ားကို လုပ္ျပသည္။ ဘာမွမရွိေတာ့ေသာ အကႌ်အိတ္ထဲသို႔ လက္ႏႈိက္ျပျပန္သည္။ သေဘာမွာ..... ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သမီးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကယ္တင္ေပးပါ။ ကြ်န္ေတာ္အေၾကာ္ေရာင္း ေကာက္ရိတ္ျပီးရတဲ့ေငြေတြကို ေဆးဖိုး၀ါးခေပးပါမယ္။ကြ်န္ေတာ္သားေတြ ရွိပါေသးတယ္။ လိုအပ္တဲ့ေငြေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ၾကိဳးစားရွာပါ့မယ္” ဆရာ၀န္က ေခါင္းခါျပသည္။ အေဖမွာ အိမ္ေခါင္မိုးကို လက္ညိႇဳးထိုးျပလိုက္၊ ေျမၾကီးကိုနင္းလိုက္၊ ရင္ဘတ္ကို ပုတ္ျပလိုက္ႏွင့္ “အဲဒီေငြေတြ မေလာက္ေသးရင္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကိုေရာင္း၊ ေျမကြက္ကိုေရာင္းျပီးေပးပါ့မယ္။ ၾကိဳးစားျပီး အသက္ကိုကယ္ေပးပါ။ လိုအပ္သေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ေပးပါ့မယ္” ဆရာ၀န္ကို ဘာသာျပန္ျပေနေသာ အစ္ကိုမွာ မ်က္ရည္တဲြလဲႏွင့္၊ ေသဆံုးသူမ်ားစြာကို ေတြ႔ၾကံဳဖူးေသာ္လည္း အေဖ့အမူအရာကိုၾကည့္ၿပီး ဆရာ၀န္မ်ားႏွင့္ နပ္စ္မ်ားလည္း မ်က္ရည္၀ဲလွ်က္ရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္ အေဖလံုးဝမ်က္ရည္မက်ခဲ့.... အေဖ၏ၾကီးမားေသာေမတၱာသည္ ကြ်န္မကိုကယ္တင္ဖို႔ ဆရာ၀န္မ်ားအား ယံုၾကည္မႈႏွင့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ခဲြစိတ္ခန္းအျပင္ဖက္တြင္ အေဖသည္ ပါးစပ္မွ တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္း ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ေနသည္။ ခဲြစိတ္ျပီး ကြ်န္မေမ့ေျမာေနခဲ့ေသးသည္။ ဆရာ၀န္မ်ားက ကြ်န္မကို လက္ေလွ်ာ့လိုက္ေလျပီ။ သို႔ေသာ္အေဖမွာ ေမ့ေျမာေနေသာ ကြ်န္မေဘးတြင္ရွိေနခဲ့သည္။ လက္ၾကမ္းၾကီးႏွင့္ ကြ်န္မမ်က္ႏွာကို ပြတ္သပ္ေပးျပီး ပါးစပ္မွားလည္း ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး ေရရြတ္ေနသည္။ “သမီးေလး ႏိုးလာပါေတာ့ သမီးေလးရယ္.... အေဖေစာင့္ေနတယ္ သမီးေလး” ကြ်န္မေဆးကုသဖို႔အတြက္ အေဖသည္ ရြာတကာလွည့္ျပီး အေၾကာ္ေရာင္းခဲ့သည္။ အေဖ့အေၾကာင္းကို သိထားၾကသူမ်ားက အေဖ၏ သမီးအေပၚထားေသာ ၾကီးမားေသာေမတၱာေၾကာင့္ အေဖ့ကို အားေပးၾကသည္။ သမီးအသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ အေဖ့ယံုၾကည္မႈမ်ားက ပိုခိုင္ျမဲခဲ့သည္။ တစ္လအၾကာ ေမ့ေျမာေနရာမွ ကြ်န္မသတိျပန္လည္လာခဲ့သည္။ မ်က္လံုးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ကြ်န္မေတြ႔လိုက္သည္မွာက အရိုးေပၚအေရတင္ေနေသာ အဘိုးအိုတစ္ဦး၊ မ်က္ႏွာမွာ အံ့ၾသ၀မ္းသာေသာအရိပ္ျဖင့္ ပါးစပ္ၾကီးဟလွ်က္ တစ္ခုခုေအာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနေသာ အဘိုးအိုတစ္ဦး၊ တစ္လအတြင္း ဆံပင္မ်ား ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴကုန္ျပီး ပိုအိုစာသြားေသာ အဘိုးအိုတစ္ဦး...... ကြ်န္မ၏ ဖခင္ျဖစ္သည္။ သားသမီးအေပၚထားေသာ အေဖ၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ငယ္စဥ္က အေဖ့အေပၚဆက္ဆံခဲ့ေသာ ကြ်န္မ၏ ရိုင္းပ်ေသာ အျပဳအမူမ်ားကို အမွတ္အေတး မထားတတ္ေသာ၊ အေဖ့၏ခြင့္လႊတ္တတ္ေသာ စိတ္တို႔ေၾကာင့္ပင္ ကြ်န္မအသက္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ++++++++++++++++++ တစ္ခါတရံ ေခါင္းကိုက္တတ္သည္မွလဲြ၍ ကြ်န္မပကတိက်န္းမာလာခဲ့သည္။ က်န္ရွိေနေသးေသာ ေဆးဖိုးအေၾကြးမ်ားကို အေဖႏွင့္အတူ ကြ်န္မတို႔ ၾကိဳးစားဆပ္ခဲ့ၾကသည္။ ကြ်န္မအလုပ္လုပ္ေသာ ျမိဳ႕ေလးတြင္ အေဖကို ကြ်န္မႏွင့္အတူေနေစခဲ့သည္။ အေၾကာ္ဆက္မေရာင္းရန္ ေျပာေသာ္လည္း မေရာင္းရမေနႏိုင္ေသာ အေဖ့အတြက္ စက္ဘီးတစ္စီး ၀ယ္ေပးခဲ့သည္။ “ လူ အ,ၾကီး၏သမီး” ဟု အေခၚခံေလွာင္ေျပာင္ရမည္ကို ကြ်န္မ မေၾကာက္ေတာ့။ ထိုကဲ့သို႔ အၾကင္နာၾကီးမားေသာ ဖခင္တစ္ဦးရွိျခင္းကို ကြ်န္မ ဂုဏ္ယူမိေနေသးသည္။ အေဖ၏စက္ဘီးေပၚတြင္ ကြ်န္မအသံသြင္းထားေသာ စပီကာတစ္ခု တပ္ဆင္ေပးလိုက္သည္။ ကြ်န္မ၏ ခ်ဳိေသာေသာအသံကို အေဖမၾကားႏိုင္ေသာ္လည္း စပီကာခလုတ္ကို တစ္ခ်က္ႏွိပ္လိုက္တိုင္း အေဖသည္ ေခါင္းေမာ့ၿပီး အားရေက်နပ္စြာၿပံဳးေနတတ္သည္။ ကြ်န္မအသံႏွင့္အတူ ရပ္ကြက္တကာလွည့္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အေၾကာ္ေရာင္းေနတတ္သည္။ လူလူခ်င္းတြင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ားသည္ ကူးလူးဆက္ဆံေနၾကသည္။ ကြ်န္မတို႔က ထိုခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ခံစားနားလည္တတ္ဖို႔လိုသည္။ ခံယူမွ်ေဝတတ္ဖို႔ လိုသည္။ ၾကီးမားခ်ဳိသာေသာ ေမတၱာေတးသံမွာ အသံမဲ့ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဆြံအနားမၾကားေသာဖခင္မွ ကြ်န္မသင္ယူခဲ့ရသည္။ ထိုအသံမဲ့ေတးသံ၏ခြန္အားကို သံသယရွိေနစရာ မလိုေပ။ ထိုခြန္အားမွာ ကြ်န္မအား ပါးစပ္မွထုတ္ေဖာ္ေျပာမျပႏိုင္ေသာ ဖခင္တစ္ဦး၏ သားသမီးအေပၚတြင္ ထားရွိေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ အျမင့္ဆံုးသို႔ တြန္းပို႔ေပးခဲ့သည္။ “အနားပဲ့ေသာေနရာကို မၾကည့္ခဲ့လွ်င္ ဖန္ခြက္တိုင္းသည္၀ိုင္းစက္၏။ လူတိုင္းတြင္ အားနည္းခ်က္ကိုယ္စီ ရွိတတ္ၾကသည္။ ထိုအားနည္းခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴရႈေသာ္ လူတိုင္းသည္လူေကာင္းျဖစ္၏” မူရင္း-- http://soul.cn.yahoo.com/ypen/20120621/1127069.html ကို ျမန္မာမႈျပဳၿပီး ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆုိေရးသားသည္။ ႏိုင္းႏိုင္းစေန (Friday, April 28, 2006) .
“အေၾကာ္စံုရမယ္.... အေၾကာ္စံု ပူပူေလးရမယ္....”

Read More
Read more »

အိပ္မက္ေတြ အခိုးမခံရေစနဲ႔

3/06/2013 12:54:00 AM  Unknown  No comments

Photo: အိပ္မက္ေတြ အခိုးမခံရေစနဲ႔ _____________________ အေမရိကန္ရွိ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း၏ စာသင္ခန္းတစ္ခုတြင္ျဖစ္သည္။ ဆရာက ေက်ာင္းသားမ်ားကို "ကြၽန္ေတာ္၏ရည္မွန္းခ်က္" ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ ေရးခိုင္းခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးက ဆရာေပးသည့္ေခါင္းစဥ္ကို အႏွစ္ၿခိဳက္ႀကီးႏွစ္ၿခိဳက္ၿပီး ဗလာစာအုပ္ေပၚတြင္ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္းခ်ေရးခဲ့သည္။ သူ၏ ရည္မွန္းခ်က္မွာ "ကြၽန္ေတာ္ႀကီးျပင္းလာတဲ့အခါ ေျမကြက္ႀကီးတစ္ကြက္ကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အဲဒီေျမကြက္ေပၚမွာ သစ္ပင္၊ ပန္းမာလ္ေတြ အျပည့္စိုက္ၿပီး စိမ္းစိုတဲ့ဥယ်ာဥ္လုပ္ပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ ပန္းၿခံအလယ္မွာ သစ္သားအိမ္ေလးေတြေဆာက္ၿပီး အသားကင္ဖို႔ေနရာေတြထားရွိပါမယ္။ ဟိုတယ္တစ္လံုးကိုလည္းေဆာက္ၿပီး ကိုယ့္မိသားစုအျပင္ အျခား လာေရာက္လည္ပတ္သူေတြကိုလည္း အနားယူအပန္းေျဖေစပါမယ္" ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ၏စာစီစာကံုးကို ဆရာအားျပရာ ဆရာကတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး မင္နီျဖင့္"X" ၾကက္ေျခခတ္လိုက္သည္။ ဆရာက သူ႔အား ေနာက္စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ကို ေရးခိုင္းေစခဲ့ျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားက သူေရးထားသည့္ စာစီစာကံုးကို ေသခ်ာျပန္ဖတ္ၿပီး အမွားမေတြ႔ေသာေၾကာင့္ ဆရာအားထပ္ျပေလသည္။ ဆရာက "မင္းကို မင္းရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္စိတ္ကူးကို ေရးခိုင္းတာ၊ ဒီလို အိပ္မက္ဆန္ဆန္ စိတ္ကူးယဥ္တာကို ေရးခုိင္းတာမဟုတ္ဘူး။ မင္းရဲ႕ တကယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကို ဆရာလိုခ်င္တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ေတြကို ဆရာမလိုခ်င္ဘူး။ နားလည္လား" ဟူေျပာေသာအခါ ေက်ာင္းသားက "ဆရာ... ဒါ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ တကယ့္ရည္မွန္းခ်က္ပါ" ဟူ အားတက္သေရာ ျပန္ေျဖသည္။ "မဟုတ္ဘူး.. ဒါဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေတြက စိတ္ကူးယဥ္တာေတြပဲ .... မင္းအသစ္ျပန္ေရးပါ" "ကြၽန္ေတာ္ နားလည္တယ္ဆရာ.. ဒါ ကြၽန္ေတာ္တကယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ရည္မွန္းခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္မျပင္ႏိုင္ဘူး ဆရာ" ဆရာ႔စကားကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျငင္းဆန္ၿပီး ေက်ာင္းသားကျပန္ေျပာသည္။ "တကယ္လို႔ မင္းအသစ္မေရးရင္ မင္းကိုဆရာ ေအာင္မွတ္မေပးဘူး။ မင္း ေသခ်ာစဥ္းစားပါ" ေခါင္းခါၿပီးေျပာေသာ ဆရာ့စကားကို ေက်ာင္းသားကလည္း ထပ္မေရးႏိုင္ေၾကာင္း ေခါင္းခါျပသည္။ ေနာက္ဆံုး ထိုစာစီစာကံုးမွာ " E " အဆင့္သာရခဲ့သည္။ ထိုသို႔ေသာ အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ပ်က္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း(၃ဝ)အၾကာတြင္ ၎ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္သိုက္ႏွင့္ အပန္းေျဖပန္းၿခံတစ္ခုသို႔ ေပ်ာ္ပဲြစားေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ဆရာက ျမက္ခင္းစိမ္းႏွင့္ ပန္းေပါင္းစံုကို ေငးေမာၾကည့္ရႈရင္း သင္းပ်ံ႕ေသာ အသားကင္နံ႔ကို ရွဴရွိဴက္ေနမိသည္။ တစ္ေနရာတြင္ လူလတ္ပိုင္း လူရြယ္တစ္ဦးက ဆရာဆီဦးတည္ေလွ်ာက္လာၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ ဆရာ၏တပည့္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္ဟု ေျပာဆို မိတ္ဆက္ေလသည္။ လူရြယ္က ဆရာကိုအေၾကာင္းစံုေျပာျပၿပီး သူသည္ ထိုႏွစ္က စာစီစာကံုးမေအာင္ေသာ ေက်ာင္းသားျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔တြင္ သူသည္ စာစီစာကံုးထဲေရးခဲ့သည့္အတိုင္း သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္သည့္ အပန္းေျဖဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ခုကို တည္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ဆရာမွာ လူငယ္စကားေၾကာင့္ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္(၃ဝ)ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိသည္။ မိမိေရွ႕တြင္ရပ္ေနေသာ လူရြယ္ကိုၾကည့္ၿပီး စကားတစ္ခြန္းကို ေရရြတ္လုိက္ေတာ့သည္။ "အႏွစ္(၃ဝ)အတြင္းမွာ ငါ့အတြက္နဲ႔ ေက်ာင္းသားဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္အိပ္မက္ေတြကို ငါေခ်ဖ်က္ခဲ့မိသလဲ မသိဘူး။ မင္းကေတာ့ မင္းရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ကို ငါ့ေၾကာင့္အေခ်ဖ်က္မခံဘဲ ႀကံ့ႀကံ့ခံႏိုင္ခဲ့တဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာေက်ာင္းသားျဖစ္တယ္" သင္ေရာ? သင့္ရည္မွန္းခ်က္အိပ္မက္ေတြ သူတစ္ပါး၏ ပါးစပ္ဖ်ားေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ခဲ့ရၿပီလား? အခိုးခံခဲ့ရၿပီလား? မူရင္း--- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/lizhiwenzhang/gushi/20081015/21393.html ႏိုင္းႏိုင္းစေန(Saturday, December 05, 2009) .
အေမရိကန္ရွိ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း၏ စာသင္ခန္းတစ္ခုတြင္ျဖစ္သည္။ ဆရာက ေက်ာင္းသားမ်ားကို "ကြၽန္ေတာ္၏ရည္မွန္းခ်က္" ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ ေရးခိုင္းခဲ့သည္။

Read More
Read more »

မိသားစုသံေယာဇဥ္..

3/06/2013 12:53:00 AM  Unknown  No comments

 အခမဲ့ျဖစ္တယ္။ ကေလးဘဝကစ မိဘေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ယုယမႈကို လူတိုင္းခံၾကရတယ္။ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ျခင္းေတြနဲ႔ အနစ္နာခံၾကတဲ့ မိဘေတြက ဘယ္သားသမီးကိုမွ “ငါ့ကို ေငြေပးမွခ်စ္မယ္” လို႔ ေျပာခဲ့မယ္မထင္ဘူး။ မိဘရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက သားသမီးေတြႀကီးလာလည္း ေပ်ာက္ပ်က္ေလ်ာ့ရဲသြားတာမ်ဳိး မရွိသလို အိုမင္းသြားလည္း ပ်က္စီးေပ်ာက္ကြယ္သြားတာမ်ဳိး မရွိဘူး။ သူတို႔အသက္ရွင္ေနသမွ် ကာလပတ္လံုး သူတို႔ေမတၲာေတြက သားသမီးအေပၚ လႊမ္းၿခံဳေနမွာျဖစ္တယ္။

Read More
Read more »

ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ သက္ေရာက္မႈ

3/06/2013 12:48:00 AM  Unknown  No comments

Photo: ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ သက္ေရာက္မႈ ________________________ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္က ဒီလိုဆိုပါတယ္။ တစ္ခါက ဘဲအုပ္စုႏွစ္စုရွိသတဲ့။ အုပ္စုတစ္စုက ဥအရမ္းဥတတ္ၿပီး ေန႔တိုင္းဥလံုးႀကီးေတြ ဥတယ္။ က်န္တဲ့အုပ္စုက ဥ ဥရမွာအရမ္းပ်င္းၿပီး ၃,၄ရက္ေနမွာ ဥေသးေသးေလးတစ္လံုး ဥတယ္။ ဒီဘဲအုပ္စုႏွစ္စုဟာ သီးသန္႔ေနၾကၿပီး ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ကို မေႏွာက္ယွက္ၾကဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ သီးသန္႔ေရကန္၊ ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္ဥကို ဥၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေန႔တစ္ေန႔မွာ ပ်င္းတဲ့အုပ္စုထဲက ဘဲတစ္ေကာင္ဟာ ဥ,ဥတတ္တဲ့ ဘဲအုပ္စုထဲ မ်က္စိလည္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒီအုပ္စုထဲမွာ ဘဲငပ်င္းအတြက္ျမင္ျမင္သမွ် ထူးဆန္းလို႔ေနတယ္။ ဘဲေတြဟာ သူ႔ထက္ငါအလုအယက္ ဥ,ဥၾကတယ္။ ဥ,ဥဖို႔ကို စိတ္အားထက္သန္ၾကတယ္။ သြက္လက္ႏိုးၾကားၾကတယ္။ ဥေတြႀကီးႏိုင္သမွ်ႀကီးေအာင္ ႀကိဳးစားဥၾကသလို ဥအမႊာေလးေတာင္ ဥလိုက္ခ်င္ၾကတယ္။ ဘဲငပ်င္းအတြက္ ဒါဟာအထူးအဆန္းျဖစ္လို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီအုပ္စုထဲ သူေနခဲ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး တျခားဘဲေတြလို ေန႔တိုင္းဥ,ဥဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္လအၾကာမွာ သူလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေန႔တိုင္း ဥလံုးႀကီးေတြကို သူဥႏိုင္ခဲ့တယ္။ ႏွစ္လရက္ေတြ အလီလီေျပာင္းခဲ့တယ္။ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ့ဘဲအုပ္စုနဲ႔ ပ်င္းတဲ့ဘဲအုပ္စုရဲ႕ဘဝက မေျပာင္းခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ့ဘဲအုပ္စုထဲက ဘဲတစ္ေကာင္ဟာ လမ္းမွားၿပီး ဘဲငပ်င္းအုပ္စုနား ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒီအုပ္စုရဲ႕ဘဝဟာ ဘာတိုးတက္မႈမွမရွိခဲ့ဘူး။ အစာေတြ သြားမရွာခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဥ,ဥဖို႔ကိုလည္း သူတို႔စိတ္မဝင္စားၾကဘူး။ အစားေကာင္းမစားရရင္ ဒါမွမဟုတ္ အစာရွာမရရင္ သူတို႔ဟာ ဥ မဥၾကဘူး။ ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႔ ဥ,ဥခ်င္တဲ့အခါမွ ဥၿပီး မဥခ်င္တဲ့အခါ ၃,၄ရက္ေနတာေတာင္ တစ္လံုးမဥၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအုပ္စုရဲ႕ ဥ,ဥႏႈန္းက အရမ္းက်ဆင္းခဲ့တယ္။ ဥ,ဥတတ္တဲ့ဘဲက ဒါေတြကိုၾကည့္ၿပီး အရမ္းတုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အုပ္စုထဲ သူခ်က္ခ်င္းမျပန္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ ဒီဘဲငပ်င္းအုပ္စုထဲမွာပဲ ခဏတာေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘဲငပ်င္းေတြနဲ႔ ေနရင္းေနရင္း အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူ႔ရဲ႕အက်င့္ဟာလည္း တေျဖးေျဖးေျပာင္းလဲလာခဲ့ေတာ့တယ္။ တစ္လအၾကာမွာ ေန႔တိုင္း ဥတစ္လံုးက် ဥတတ္တဲ့သူဟာ ေန႔တိုင္းဥမဥတတ္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ လူေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းမႈကို ေျပာင္းလဲႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ႏႈိးၾကားတက္ၾကြတဲ့အုပ္စုထဲ သူေနရင္ သူ႔ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြရဲ႕ ကူးစက္မႈေၾကာင့္ သူဟာ ႀကိဳးစားတက္ၾကြစိတ္ေတြ ဝင္လာတယ္။ ကိုယ့္အေကာင္းဆံုးကို သူလုပ္လာႏိုင္တယ္။ ေအာင္ျမင္သူ ဒါမွမဟုတ္ ဦးေဆာင္သူ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေတြကို သူတည္ေထာင္လာႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ပ်င္းရိတဲ့အုပ္စုထဲ ေရာက္သြားရင္ေတာ့ ေတာ္ထက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ လူပ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားေစႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဒီအုပ္စုကို သူ မေျပာင္းလဲႏိုင္ရင္ အုပ္စုေနာက္ သူလိုက္ေျပာင္းသြားပါတယ္။ လူဆိုတာ ပ်င္းရိတတ္တဲ့အမ်ဳိးပါ။ ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က တိုးတက္လိုစိတ္မရွိဘူး၊ အေပ်ာ္အပါးထဲမွာပဲ နစ္ေနမယ္၊ အလုပ္လုပ္ရာမွာလည္း ၿပီးရင္ၿပီးေရာသေဘာထားမယ္။ ဘာစီမံကိန္းမွ မရွိဘူး။ အေကာင္အထည္မရွိဘူး။ ဖဲြ႔စည္းမႈေတြကလည္း ေလ်ာ့ရဲေနတယ္ဆိုရင္ ဒီလိုဝန္းက်င္ရဲ႕ကူးစက္မႈေအာက္မွာ အလုပ္ႀကိဳးစားတဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာလည္း ၾကာလာေတာ့ သာမန္နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္တိုင္တိုးတက္လိုစိတ္လဲ မရွိဘူးဆိုရင္ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ အထူးသျဖင့္ ပ်င္းရိတဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ကူးစက္ျခင္းကို အလြယ္တကူခံရတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္းေျပာင္းလဲဖို႔ မႀကိဳးစားေတာ့ဘဲ ေရလိုက္ငါးလိုက္ပဲ ေနလိုက္တတ္ၾကတယ္။ လူေတြက ပတ္ဝန္းက်င္ကို မေျပာင္းလဲႏိုင္ေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူကိုေျပာင္းလဲႏိုင္တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ္မေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့အခါ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေျပာင္းလဲၾကရတယ္။ လူေတြမွာ အဆံုးအစမဲ့ လုပ္ႏိုင္စြမ္းေတြရွိပါတယ္။ ႀကိဳးစားတိုးတက္လိုစိတ္ရွိသူေတြက တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးပတ္လည္က ပတ္ဝန္းက်င္ကိုအသံုးျပဳၿပီး အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္လုပ္ႏိုင္စြမ္းကို တူးဆြၾကတယ္။ သင့္တင့္တဲ့အခြင့္အေရးၾကားမွာ လုပ္ႏိုင္စြမ္းကို တကယ့္ခြန္အားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၾကတယ္။ တကယ္လို႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ အလုပ္တစ္ခုမွာ သာမန္အဆင့္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ အေျခအေန တိုးတက္မႈမရွိဘူးဆိုရင္ သူ႔ကိုတျခားအလုပ္အတြက္ အခြင့္အေရးတစ္ခု ေပးလိုက္ၾကည့္ပါ။ အဲဒီအလုပ္မွာ သူ႔ရဲ႕လုပ္ႏိုင္စြမ္းေတြ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔ႏိုင္ၿပီး အရင္ကထက္ ပိုေကာင္းမြန္ေအာင္၊ ပိုတိုးတက္ေအာင္ သူလုပ္ေဆာင္ေကာင္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ လုပ္ႏိုင္စြမ္းက အဆံုးအစမဲ့ပါတယ္။ တူးဆြႏိုင္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။ မူရင္း-- http://www.rs66.com/a/1/87/huanjingduirendeyingxiang_78803.html ႏိုင္းႏိုင္းစေန(Monday, December 05, 2011) .
ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္က ဒီလိုဆိုပါတယ္။

တစ္ခါက ဘဲအုပ္စုႏွစ္စုရွိသတဲ့။ အုပ္စုတစ္စုက ဥအရမ္းဥတတ္ၿပီး ေန႔တိုင္းဥလံုးႀကီးေတြ ဥတယ္။ က်န္တဲ့အုပ္စုက ဥ ဥရမွာအရမ္းပ်င္းၿပီး ၃,၄ရက္ေနမွာ ဥေသးေသးေလးတစ္လံုး ဥတယ္။ ဒီဘဲအုပ္စုႏွစ္စုဟာ သီးသန္႔ေနၾကၿပီး ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ကို မေႏွာက္ယွက္ၾကဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ သီးသန္႔ေရကန္၊ ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္ဥကို ဥၾကတယ္။

Read More
Read more »

စိတ္ညစ္ရင္.... နည္း (၄) နည္းကိုလိုက္နာပါ

3/06/2013 12:40:00 AM  Unknown  No comments


Photo: စိတ္ညစ္ရင္.... နည္း (၄) နည္းကိုလိုက္နာပါ နည္းမသိရင္ စိ္တ္က ညစ္သည္ထက္ ညစ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ စိတ္မၾကည္လင္ဘဲ စိတ္အေမွာင္ ထဲမွာပဲ တ၀ဲ၀ဲလည္ေနလုိ႔ ျဖစ္တယ္။စိတ္ကုိ သတိနဲ႔ ထိန္းႏုိင္ရမယ္။ စိတ္ဆင္းရဲရင္ သတိနဲ႔ထိန္းႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ ရမယ္။ --- စိတ္ညစ္တာ ---- ထိတ္လန္႔တာ ---- စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကတာ ---- အားငယ္တာေတြ ေပၚလာခဲ့ရင္ ဆက္လက္ၿပီး ေတြးမေနဘဲ အေတြးကုိ ခ်က္ခ်င္း ရပ္ပစ္ရမယ္။မရပ္လုိ႔ကေတာ့ စိတ္ညစ္ တာကပဲ ပတ္ခ်ာလည္ေနမွာပဲ။ အဲဒီ မေကာင္းတဲ့အာ႐ုံအစား ေျပာင္းလဲေတြးရမွာကေတာ့.......... ---- တည္ၿငိမ္တာ ---- သတိၱရွိတာ ---- ဇြဲရွိတာ ---- ေပ်ာ္ရႊင္တာေတြ ျဖစ္တယ္။ စိတ္ဆင္းရဲတာကုိရပ္ၿပီး ငါဟာ ယခုအခ်ိန္ကစလုိ႔ စိတ္တည္ၿငိမ္စြာ လုပ္ေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ရမယ္။ပထမဆုံးနည္း တစ္နည္းက ဘယ္လုိလဲဆုိေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲေနေပမယ့္၊ အခက္အခဲႀကံဳေနေပမယ့္ အျပင္ပန္းအားျဖင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနရမယ္။ တတ္ႏုိင္သမွ် ျဖစ္ေနတဲ့စိတ္ကုိ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ထားရမယ္။ မိမိ ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့အျဖစ္ကုိ ရယ္စရာ သေဘာ၊ ဟာသသေဘာ ေျပာင္းသြားေအာင္ စိတ္ကူးရမယ္။ ရယ္ပစ္ရမယ္။ ေျပာျပၿပီး ရယ္ပစ္၊ ေတြးၿပီး ရယ္ပစ္လုိက္။ အခ်ဳိ႕ဟာ အဲဒီလုိေနတတ္လုိ႔ စိတ္ဆင္းရဲေနေပမယ့္ ဆင္းရဲမွန္းေတာင္ မသိသာပါဘူး။ ဒုကၡကုိ ဟာသလုပ္တယ္။ ဟာသလုပ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ အခက္အခဲဟာ လြန္ေျမာက္တာပဲ။ က်န္းမာေရးလည္း မထိခုိက္ဘူး။ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးမွာလည္း မခ်ဳိ႕ယြင္းဘူး။ အခ်ိန္ကာလက သူ႔ဒုကၡန႔ အခက္အခဲကုိ ေျပာင္းလဲ ကယ္တင္ သြားေတာ့တယ္။အခ်ဳိ႕ဆုိ အဲဒီလုိေနႏုိင္တတ္လုိ႔ “ဟင္- သိေတာင္ မသိလုိက္ဘူး” လုိ႔ ေျပာၾကရတာပဲ။ စိတ္ညစ္ၿပီး လင္းတမႈိင္ မႈိင္ၾကသူမ်ဳိးကုိ လူေတြက မုန္းၾကတယ္။ မျမင္မေတြ႕ခ်င္ၾကတဲ့သေဘာ ရွိတယ္။ ကုိယ့္ဒုကၡနဲ႔ကုိယ္ ျပန္အမုန္းခံၾကရတာပဲ။ စိတ္ညစ္စရာရွိရင္ေတာင္ ညစ္မျပနဲ႔ ဆုိတာ အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာ ျဖစ္တယ္။ဒုတိယနည္းကေတာ့ ကုိယ္ႀကံဳေနရတဲ့ ဒုကၡဆင္းရဲကုိ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနေအာင္ မေတြးတာပါဘဲ။ ဓာတ္ျပားႀကီးကုိ အဖန္တလဲလဲလည္ၿပီး ေတြးေနရင္ အေျဖနဲ႔ ထြက္ေပါက္ မရဘဲ ႐ူးေတာင္ ႐ူးတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိမုိ ဒုကၡဆင္းရဲကုိ အဆက္မျပတ္ ေတြးမေနရပါဘူး။ ဘယ္သူက ငါ့ဘယ္လုိေျပာတယ္၊ ဘယ္လုိျပဳတယ္ အစရွိတာပဲ ထပ္ထပ္ေတြးေနရင္ အကုသုိလ္တက္တာနဲ႔အမွ် စိတ္မွာ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးပိသလုိ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဆက္မျပတ္ မေတြးလည္း မေတြးနဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္လည္း တုိမေနပါနဲ႔။ အခက္အခဲကုိ ဆူဆူပူပူလုပ္ေနရင္လည္း ပုိၿပီး ခက္ခဲမယ္။ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သနားၿပီး စိတ္ငယ္သြားတယ္။ အဲဒါလည္း မွားတာပဲ။ မိမိကုိယ္မိမိ သနားၿပီး စိတ္ငယ္သူေတြရဲ႕အခက္အခဲဟာ လြတ္ေျမာက္ခဲလွတယ္။ တတိယနည္းကေတာ့ ႐ႈံးနိမ့္ျခင္းကေန ေအာင္ျမင္ျခင္းကုိ ေျပာင္းလဲႏုိင္ေအာင္ ေခါင္းေအးေအးထားၿပီး စီမံကိန္းဆြဲ တာပါပဲ။စီမံကိန္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္တာဟာ ေကာင္းတယ္။ ေယာက္ယက္မခတ္ဘူး။ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔အတြက္ လုိအပ္တဲ့ လက္နက္ဆုိတာက တည္ၿငိမ္ျခင္း၊ သတိၱရွိျခင္း၊ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီ စိတ္ထားေတြဟာ လူတုိင္း ေလးစားတဲ့စိတ္ထား ျဖစ္တယ္။ စတုတၳအခ်က္က..... (က) စိတ္တည္ၿငိမ္စြာ ထားပါ။ (ခ) ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းပဲဟု ေအာက္ေမ့ပါ။ (ဂ) သတိၱရွိပါ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ မမႈဟု ေတြးပါ။ (ဃ) ဇြဲရွိပါေစ။ ငါ မုခ်ေအာင္ျမင္ရမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ပါ။ (င) ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနပါ။ (စ) စိတ္ေကာင္းထားပါ။ သူတစ္ပါးအေပၚ ၿငိဳျငင္တဲ့စိတ္ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။စိတ္ဆင္းရဲရင္ လုိက္နာဖုိ႔ အဲဒီနည္းေလးကုိ သတိထားရမယ္။ သိရင္ စိတ္ညစ္သက္သာမယ္။ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္းနဲ႔ ဘ၀တက္လမ္းကုိ ေတြ႕မွာပါပဲ။ Credit to မိုးထက္အာကာ ထူးထူးဆန္းဆန္း
နည္းမသိရင္ စိ္တ္က ညစ္သည္ထက္ ညစ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ စိတ္မၾကည္လင္ဘဲ စိတ္အေမွာင္ ထဲမွာပဲ တ၀ဲ၀ဲလည္ေနလုိ႔ ျဖစ္တယ္။စိတ္ကုိ သတိနဲ႔ ထိန္းႏုိင္ရမယ္။ စိတ္ဆင္းရဲရင္ သတိနဲ႔ထိန္းႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ရမယ္။

Read More
Read more »

Monday, February 18, 2013

လွ်ဳိ႕ဝွက္နံပါတ္(၉)

2/18/2013 06:43:00 PM  Unknown  No comments

Photo: လွ်ဳိ႕ဝွက္နံပါတ္(၉) _____________ “ဒီႏွစ္ ကြ်န္မအရမ္းကံေကာင္းတာပဲ.. ကေလးေတြက တက္ညီလက္ညီရွိျပီး စကားကိုနားေထာင္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဆို အရမ္းလိမ္မာတာပဲ။ ၾကီးလာရင္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ႏိုင္တယ္” ထိုႏွစ္က ေက်ာင္းဖြင့္ျပီး သိပ္မၾကာပါ။ ကြ်န္မေရွ႕တြင္ထိုင္ေသာ ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီက ၀မ္းသာအားရ ေျပာလာသည္။ နားေနခန္းရွိ ဆရာမမ်ားအားလံုး ထိုအေျပာကို စိတ္၀င္စားၾကသည္။ ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီ၏ ေျပာျပခ်က္အရ ထိုေက်ာင္းသားမွာ ေက်ာင္းဖြင့္စတြင္ ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ မရင္းႏွီးေသာ အတန္းထဲမွ ေက်ာင္းသားသစ္မ်ားအတြက္ ကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းေျမပံုဆဲြျပီး လိုက္ျဖန္႔ေဝခဲ့ေၾကာင္း.... “ထီထြင္ဉာဏ္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ကေလးပဲ။ အတန္းထဲကေက်ာင္းသားေတြနဲ႔လည္း သင့္ျမတ္ေအာင္ေပါင္းတတ္တယ္။ လူခ်စ္လူခင္မ်ားျပီး စိတ္ၾကီးမဝင္တတ္ဘူး။ သူ႔ကို အတန္းေခါင္းေဆာင္ ၀ုိင္းေျမႇာက္ၾကတယ္ေလ” ဆရာမက ဂုဏ္ယူစြာေျပာသည္။ ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီမွာ တတိယတန္း(ေအ) အတန္းပိုင္ဆရာမျဖစ္သည္။ ကြ်န္မမွာ(စီ) အတန္းပိုင္ျဖစ္ျပီး ထိုကဲ့သို႔ ထူးခြ်န္ေသာ ေက်ာင္းသားႏွင့္ မၾကံဳလိုက္ရျခင္းအတြက္ ႏွေျမာမိသည္။ ေဒၚခ်ယ္ရီမွာ စည္းကမ္းၾကီးျပီး အသင္အျပေကာင္းေသာ ဆရာမတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ ထူးခြ်န္လိမ္မာေသာအတန္း၏ အတန္းပိုင္ဆရာမျဖစ္ရသည္ကို အားရေက်နပ္သူျဖစ္သည္။ အျမဲတမ္း ထိုေက်ာင္းသား၏ အက်င့္စရိုက္ႏွင့္ လိမ္မာေရးျခားရွိပံုကို ကြ်န္မတို႔အားေျပာျပတတ္သည္။ “ကြ်န္မအတန္းထဲက ဟိုခံုနံပါတ္(၉)ေလ....” ဟု အစခ်ီျပီး ေျပာလိုက္ေသာ စကားတိုင္းက နားေထာင္ရသူအဖို႔ အားရေက်နပ္စရာေကာင္းလွသည္။ သူ၏လုပ္ရပ္မ်ားက အသက္(၇)ႏွစ္သာရွိေသာ ေက်ာင္းသား၏ လုပ္ရပ္မ်ားႏွင့္ပင္ မတူေပ။ အတန္းထဲရွိ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ထမင္းဘူးေမွာက္သြားလွ်င္ သူ႔ထမင္းကို တစ္၀က္ခဲြေပးျခင္း၊ လဲက်သြားေသာ ေက်ာင္းသားကို ၀ိုင္းေလွာင္ေနၾကေသာ သူမ်ားအား ဆိုဆံုးမျခင္း၊ ဆရာမ ေနထိုင္မေကာင္းေသာအခါ ဆရာမကိုယ္စား အတန္းသားမ်ားအား ကူထိန္းေပးျခင္းစသည္မ်ားကို ဆရာမလိုက္ေျဖရွင္းစရာ မလိုေအာင္ သူ႔ဘာသာျပဳလုပ္သြားသည္။ ထိုကေလးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ခ်ီးက်ဴးစကားကို အျမဲၾကားရေသာေၾကာင့္ ခံုနံပါတ္ႏွင့္တဲြျပီး သူ႔အား ကြ်န္မတို႔က လွ်ဳိ႕၀ွက္နံပါတ္(၉)ဟုသာ ေခၚၾကသည္။ ထိုနံပါတ္(၉)မွာ ကူညီတတ္ရံုမက စာလည္းေတာ္သည္။ တစ္ခါက သူ႔စာအုပ္ကို ေဒၚခ်ယ္ရီ ယူလာျပဖူးသည္။ စာအုပ္မွာ သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းျပီး လက္ေရးမွာ ၀ိုင္းစက္ေနသည္။ တတိယတန္းကေလး၏ လက္ေရးႏွင့္ပင္ မတူေပ။ ဆရာမ၏ ေျပာျပခ်က္အရ သူသည္ သာမန္မိသားစုမွ ၾကီးျပင္းလာသူျဖစ္သည္။ ဖခင္မွာ ၀န္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္ျပီး မိခင္မွာအိမ္ဆိုင္ဖြင့္ထားသည္။ မိဘမ်ားက စီးပြားေရး ရုန္းကန္ေနရေသာေၾကာင္း သူ႔အား အခ်ိန္ျပည့္ဂရုမစိုက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ မိမိအသိစိတ္ျဖင့္ ထူးခြ်န္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီက ဂုဏ္ယူစြာခ်ီးမြမ္းခဲ့သည္။ ထိုေက်ာင္းသားအေၾကာင္းကို ၾကားရေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဆရာမမ်ား သက္ျပင္းကိုယ္စီခ်မိသည္။ တတ္ႏိုင္ေသာ အခ်ဳိ႕မိဘမ်ားက ကိုယ့္သားသမီး ေခတ္ေနာက္မက်ေစရန္၊ ဘ၀တြင္ တာထြက္ေကာင္းေစရန္ သင္တန္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ပိုက္ဆံအကုန္ခံျပီး ပို႔ေပးၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ဳိ႕သားသမီးမ်ားက မိဘမ်ားႏွင့္ အေပးအယူ မမွ်ခဲ့ၾက၊ အခြင့္အေရးကို အလဲြသံုးစား လုပ္ပစ္ၾကသည္။ သီတင္းကြ်တ္ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့ ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီက သင္တန္းတက္ဖို႔အတြက္ ခြင့္တစ္လယူသည္။ ဆရာမအစားထိုး ရွာမရသျဖင့္ သူ႔အတန္းကိုပါ ကြ်န္မတာ၀န္ယူရသည္။ သူ႔အတန္းကိုသင္ဖို႔ ကြ်န္မတက္ၾကြေနမိသည္။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာ နံပါတ္(၉) ေက်ာင္းသားႏွင့္ ကြ်န္မကိုယ္ေတြ႔ ဆက္ဆံရမည္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ပထမအခ်ိန္ နာမည္ေခၚလူစစ္ေတာ့ သူ႔ကိုကြ်န္မ ေသခ်ာၾကည့္မိသည္။ အကၤ်ီျဖဴအသစ္စက္စက္ကို ၀တ္ထားေသာ္လည္း ေခ်းေညႇာ္မ်ားျဖင့္ ညစ္ပတ္ေနသည္။ မႈိင္ေတြေငးေမာေနျပီး သြက္လက္ဟန္ မျပခဲ့ေပ။ ဒီတစ္ေယာက္ပဲလား? ဆရာမ အျမဲခ်ီးက်ဴးတဲ့ ခံုနံပါတ္(၉)ေက်ာင္းသား? သူ႔နာမည္ႏွင့္ ခံုနံပါတ္ကို ကၽြန္မျပန္တိုက္ၾကည့္သည္။ ေသခ်ာပါတယ္... ေကာင္းသတင္း အျမဲေမြးခဲ့တဲ့ ခံုနံပါတ္(၉)ေက်ာင္းသား....ကြ်န္မစာစသင္ေတာ့ စာေတြကို ျပန္ေႏြးေပးရင္း အရင္စာအေဟာင္းေတြကို ေမးၾကည့္သည္။ ေက်ာင္းသားတိုင္းက အလုအယက္ ေျဖဆိုၾကသည္။ ခံုနံပါတ္(၉)ေက်ာင္းသား၏ အေျဖကို ကြ်န္မေစာင့္ေမွ်ာ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ အတန္းစတက္သည္မွ ဆင္းသည္အထိ ေငးငိုင္ေနျပီး ထိုင္ေနရာမွ မေရြ႔ခဲ့ပါ။ အားေဖ်ာ့ေသာ မ်က္လံုးျဖင့္ အကၤ်ီေပၚက ၾကယ္သီးကိုသာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ဆရာမေျပာထားတာနဲ႔ တစ္ျခားစီပါလား? ကြ်န္မတို႔ အထင္ၾကီးေအာင္၊ သူ႔အတန္းနာမည္ေကာင္း ရဖို႔အတြက္ တမင္ေျပာတာလား? ကြ်န္မ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိသည္။ ဆရာမတစ္ဦး၏ လုပ္သက္ႏွင့္ အေတြ႔အၾကံဳအရ တပည့္တစ္ဦး၏ အရည္အခ်င္းကို အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းး အကဲခတ္ဖို႔ရာ မခဲယွဥ္းလွပါ။ ကြ်န္မစာသင္ေနခ်ိန္အတြင္း သူသည္ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားကို ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း၊ အျခားသူမ်ား၏ ပစၥည္းမ်ားကို လုယူျခင္း၊ ရန္စျပီး ၀န္မခံတတ္ျခင္း၊ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားကို ရန္ရွာေနတတ္ျခင္းမ်ားကို သူျပဳလုပ္ေနတတ္သည္။ ကြ်န္မအလြန္သည္းခံျပီး သူ႔ကို ဆိုဆံုးမဖူးသည္။ ဘာေၾကာင့္ သူ႔အျပဳအမႈမ်ားက ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီႏွင့္ ကြ်န္မၾကားတြင္ အျခားနားၾကီး ျခားနားေနပါလိမ့္...? ဆရာမဆီက ဖုန္းလာတိုင္း “ကြ်န္မအတန္းက ကေလးေတြ လိမ္မာရဲ႕လား? အဆင္ေျပရဲ႕လား?” ဒါကိုပဲ ဆရာမကေမးခဲ့သည္။ ဆရာမဆီက ဘာတစ္ခုမွ လွ်ဳိ႕၀ွက္ဖံုးကြယ္ထားဟန္၊ မသကၤာဟန္ မျပခဲ့ပါ။ ထိုေက်ာင္းသားႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဆရာမကို ကြ်န္မအက်ဳိးအေၾကာင္း မေမးရဲခဲ့။ တစ္ျခား ဆရာမမ်ားကိုလည္း ထိုေက်ာင္းသား၏အျဖစ္ကို ကြ်န္မရင္မဖြင့္ရဲခဲ့။ ကြ်န္မကပဲ အသင္အျပ မကြ်မ္းက်င္လို႔လား၊? သူနားလည္ေအာင္ မရွင္းျပတတ္လို႔ပဲလား? ဒီကေလး ကြ်န္မကိုမ်ား ပညာစမ္းေနသလား? ယံုမွား သံသယစိတ္မ်ားက ကြ်န္မအား ၀ါးျမိဳမိမတတ္ ခံစားမိသည္။ ေဒၚခ်ယ္ရီ အတန္းကိုသင္ဖို႔ ေခါင္းမညိတ္ခဲ့မိရင္ အေကာင္းသားဟု တစ္ခါတရံ ကြ်န္မေနာင္တရမိသည္။ ကြ်န္မ မသင္ခဲ့မိလွ်င္ နံပါတ္(၉)ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး သူ၏ေကာင္းသတင္းမ်ားကိုသာ ကြ်န္မၾကားရဦးမည္။ ကြ်န္မစာသင္တိုင္း အေႏွာင့္အယွက္ တစ္မ်ဳိးမဟုတ္တစ္မ်ဳိး ေပးတတ္ေသာ သူေၾကာင့္ မၾကာခဏ ကြ်န္မေဒါသထြက္စရာ မလိုေတာ့။ ကိုယ္ေတြ႔သင္မိကာမွ အထင္ႏွင့္အျမင္မွာ လံုး၀ကဲြျပားေနခဲ့သည္။ ကြ်န္မလာသင္မွ ဒီကေလးပ်က္စီးသြားမည္ဆိုလွ်င္ ဆရာမမ်ားၾကား ကြ်န္မလည္း မ်က္ႏွာပန္းလွေတာ့မည္ မဟုတ္။ အရာတိုင္းက ကြ်န္မ၏ အသင္အျပမေကာင္းေသာ အားနည္းခ်က္သာျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ ထိုအားနည္းခ်က္ကို ကြ်န္မေကာင္းေကာင္း ျပဳျပင္ရဦးမည္။ သို႔ႏွင့္ သူ႔အား အျခားေက်ာင္းသားမ်ားထက္ ကြ်န္မအခ်ိန္ယူျပီး အားသြန္ခြန္စိုက္သင္ခဲ့သည္။ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ သူ႔အား ကြ်န္မအနားသို႔ေခၚျပီး စကားေျပာျခင္း၊ သူတစ္ပါးအား ကူညီတတ္ေအာင္ သင္ေပးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အတန္းသားမ်ားအား ကြ်န္မေမးခြန္းတစ္ခု ေမးတိုင္း သူ႔အေျဖကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဟန္ျဖင့္ သူ႔အားေစာင္းငဲ့ၾကည့္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ေျဖဖို႔အလုအယက္ လက္ေျမႇာက္ၾကေသာ ကေလးမ်ားထဲတြင္ သူမပါခဲ့ေပ။ တစ္ရက္တြင္ နံပါတ္(၉)မွ အမွတ္မထင္ ေျမႇာက္လိုက္ေသာ လက္ကိုၾကည့္ျပီး ကြ်န္မမွာ ထီေပါက္ေသာသူကဲ့သို႔ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မိသည္။ သူေျဖလိုက္ေသာ အေျဖမွာလည္း ကြ်န္မထင္ထားတာထက္ပင္ အခ်က္အလက္ စံုညီခဲ့သည္။ ၾသဘာသံမ်ားက တစ္တန္းလံုးကို လႊမ္းသြားခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီ အျမဲခ်ီးမြမ္းေနတတ္ျဖစ္မည္။ ဒီလိုႏွင့္ ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ဦးၾကား အျပန္အလွန္ ဆက္ဆံမႈက ေႏြးေထြးစြာေျပာင္းလဲခဲ့သည္။ ကြ်န္မစာသင္ခ်ိန္တြင္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္တတ္လာျပီး သင္သမွ်စာကိုလည္း မွန္မွန္လုပ္လာတတ္သည္။ ရွိရင္းစဲြ သူ႔အရည္အခ်င္းမ်ားက တေျဖးေျဖးသိသာလာခဲ့သည္။ ထိုအခါမွ ကြ်န္မလည္း သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ စာရိတၱေက်ာင္းသားတစ္ဦး ကြ်န္မလက္ထဲေရာက္မွ ျပႆနာေက်ာင္းသား ျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ရွက္စရာေကာင္းလိုက္မလဲ။ ကြ်န္မ၏ ဂရုစိုက္မႈမ်ားက ထိုနံပါတ္(၉) ေက်ာင္းသားအေပၚ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားထက္ပင္ ပိုလြန္းေနသည္။ ေက်ာင္းသားေကာင္းတစ္ဦးအေပၚ ဒီေလာက္ဂရုစိုက္မႈကလည္း ရွိသင့္သည္ဟု ကြ်န္မထင္သည္။ ခြင့္ရက္ေစ့ျပီး ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ဆရာမကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ကြ်န္မမွာ၀မ္းသာအားရ ေဖာက္သည္ခ်မိသည္။ “ကေလးေတြ လိမ္မာလိုက္ၾကတာ။ ဟိုေက်ာင္းသားေလးဆို ဆရာမ ခ်ီးက်ဴးတာ လိုေတာင္လိုေနေသးတယ္။ ထူးခြ်န္တာမွ အရမ္းပဲကြယ္” ကြ်န္မစကားကို ၾကားေတာ့ ဆရာမ စကၠန္႔သံုးဆယ္မွ် ကြ်န္မကို ေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။ ကြ်န္မေျပာသမွ်ကို နားမလည္ဟန္ ျပခဲ့သည္။ “ဆရာမအျမဲေျပာတဲ့ ဟိုခံုနံပါတ္(၉) ေက်ာင္းသားေလးေလ။ ၾကီးလာရင္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တစ္ဦးျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ ကေလးေလးေလ” “ ဘယ္က ခံုနံပါတ္(၉)ကေလးလဲ..?” ေဒၚခ်ယ္ရီမွာ တအံ့တၾသျဖင့္ ကြ်န္မကို ျပန္ေမးသည္။ ေနာက္မွ တစ္ခုခုကို သေဘာေပါက္သြားဟန္ျဖင့္... “ေအာ္.. အဲဒီကေလးလား..? သူ႔အေဖ နယ္ေျပာင္းရမယ္ဆိုလို႔ သီတင္းကြ်တ္ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ကတည္းက ေျပာင္းသြားျပီေလ။ ေနာက္ေယာက်္ားေလးအသစ္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာလို႔ အဲဒီခံုမွာပဲ ထိုင္ခိုင္းခဲ့တာ။ အသစ္ေျပာင္းလာတဲ့ကေလးက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ အျမဲရန္လိုေနတတ္တယ္။ အတန္းထဲက ကေလးေတြ သူနဲ႔အေခၚအေျပာနည္းၾကတယ္။ တစ္ျခားဘာသာ သင္တဲ့ ဆရာမေတြ ကြ်န္မေရာက္လာတာနဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းတိုင္ၾကတယ္။ ဆရာမတစ္ေယာက္ပဲ သူ႔ကိုခ်ီးက်ဴးတာ။ ဒါလား သူ႔စာအုပ္? မယံုႏိုင္စရာပဲ။ ေျပာင္းလာစ သူ႔စာအုပ္က အဖံုးေတာင္ မရွိပါဘူး။ တစ္လအတြင္း ဆရာမ ဘယ္လိုသင္လိုက္တာလဲဟင္?” ဗလာစာအုပ္ကို မယံုႏိုင္စြာ လွန္ၾကည့္ရင္း ဆရာမေဒၚခ်ယ္ရီ ေျပာသည္။ ကြ်န္မကို ၀ါးျမိဳမတတ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ သံသယစိတ္မ်ားက အခုမွ ကင္းစင္လာခဲ့သည္။ ေအာ္... မတူညီခဲ့ၾကတဲ့ လွ်ဳိ႕၀ွက္နံပါတ္(၉)ေတြကိုး။ ဇာတ္ရည္လည္လာမွ ကြ်န္မ အားရေက်နပ္စြာ ျပံဳးမိသည္။ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုလည္း ဆရာမအား ကြ်န္မ ရွင္းျပမေနခ်င္ေတာ့။ ဒါဟာလည္း ကြ်န္မႏွင့္ ကြ်န္မအတြက္ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္သာျဖစ္သည္။ ဉာဏ္ေကာင္းထူးခြ်န္ေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးကို ခ်ီးက်ဴးတာထက္ ဆိုးသြမ္းေသာေက်ာင္းသားတစ္ဦးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏိုင္လိုက္ျခင္းကို ကြ်န္မပိုဂုဏ္ယူမိသည္။ ႏြံနစ္ေနေသာ အဖိုးတန္ ပတျမားတစ္လံုးအတြက္ အညစ္အေၾကးကို သန္႔စင္ေပးေသာ ေရၾကည္တစ္ေပါက္ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မၾကိဳးစားရဦးမည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈအျပည့္ျဖင့္ ကေလးတိုင္းသည္ လွ်ဳိ႕၀ွက္နံပါတ္(၉) ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ မူရင္းေရးသားသူ -- Zou Duì Lián (ထိုင္ဝမ္ ကေလးစာေပစာေရးဆရာ)၏ စာတစ္ပုဒ္အား ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္သည္။ ႏိုင္းႏိုင္းစေန (Friday, April 04, 2008) .
“ဒီႏွစ္ ကြ်န္မအရမ္းကံေကာင္းတာပဲ.. ကေလးေတြက တက္ညီလက္ညီရွိျပီး စကားကိုနားေထာင္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဆို အရမ္းလိမ္မာတာပဲ။ ၾကီးလာရင္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ႏိုင္တယ္”

Read More
Read more »

အေမဆိုတာ ႏွစ္၊ လ၊ ရာသီ

2/18/2013 06:40:00 PM  Unknown  No comments

အိမ္ျပန္တဲ့အေခါက္တိုင္း အေမရဲ႕ နက္နဲတဲ့ေမတၱာတရားေတြကို အနက္ေကာက္ဆိုႏိုင္ဖို႔ ကြၽန္မႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ အေမရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းတိုင္း၊ အၾကည့္တစ္ခ်က္တိုင္းက ကြၽန္မကို ခံစားခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

Read More
Read more »

လေရာင္ကိုခ်စ္မိသြားေသာ ပန္းေနၾကာ

2/18/2013 06:39:00 PM  Unknown  No comments

Photo: လေရာင္ကိုခ်စ္မိသြားေသာ ပန္းေနၾကာ _____________________________ ေလာကဓံတရား၏ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ ေနၾကာပန္းတစ္ပြင့္၏ဘ၀သည္ ေနေရာင္ျခည္ကိုသာကိုးကြယ္အားထားရာ၏။ ေမြးဖြားလာကတည္းက ေသတစ္ပန္ သက္တစ္ဆံုး အပိုလိုနတ္သား၏ အပါးေတာ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ေႏြးေထြးေသာေနေရာင္ျခည္၏ ပိုက္ေထြးမႈရွိမွသာ သူတို႔ေလးေတြ အသက္ဆက္ ရွင္သန္ႏိုင္ၾကရသည္ မဟုတ္ပါလား...။ ညသည္ ခ်မ္းေအးတိတ္ဆိတ္ျပီး အထီးက်န္လြန္းလွသည္။ ညအခ်ိန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေနၾကာပန္းကေလးမ်ားသည္ ကိုယ္ကိုက်ဳံ႕၍ေခါင္းကို အျမန္ဆံုး ငံု႔ထားၾကရသည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ေအးခဲျပီး ေသဆံုးကုန္ၾကရမည္ဟု အသက္ၾကီးသူမ်ားက သတိေပးထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေနၾကာပန္းအမ်ားစုက အသက္ၾကီးသူတို႔၏ဆိုဆံုးမမႈကို လိုက္နာၾကသည္။ ေအးခဲျပီးေသဆံုးသြားတတ္သည္ဆိုေသာ က်ိန္စာကို ယံုၾကည္ၾကသည္။ ယံုၾကည္မႈမရွိၾကေသာ ပန္းအနည္းစုက လွ်ဳိ႔၀ွက္မႈျဖင့္ျပည့္ေနေသာညကို စူးစမ္းခ်င္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တိတ္တဆိတ္ေခါင္းအေမာ့တြင္ ေအးစက္ေသာည၏ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ ေခါင္းကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ငံု႔ပစ္ၾကရသည္။ ေနၾကာပန္းမ်ားၾကားတြင္ တစ္ျခားေနၾကာပန္းႏွင့္မတူေသာ ေနၾကာပန္းေလးတစ္ပြင့္ ဖူးပြင့္လာခဲ့သည္။ သူသည္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ထိုက်ိန္စာကိုၾကားဖူးေန၍ စည္းကမ္းအတိုင္း တေသြမတိမ္းလိုက္နာခဲ့သည္။ တစ္ခါတရံ တစ္ျခားသက္ၾကီးပန္းမ်ားက ေအးစက္ေသာညသည္ မည္မွ်ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေၾကာင္း ျခိမ္းေျခာက္တတ္ၾကသည္။ ေန႔တိုင္းေနမင္းၾကီးကို ကိုးကြယ္ပူေဇာ္ေနၾကေသာ ေနၾကာပန္းမ်ားကိုၾကည့္ျပီး သူစိတ္ပ်က္ခဲ့ဖူးသည္။ မနက္တိုင္း ေႏြးေထြးေသာေနေရာင္ျခည္၏ ေထြးပိုက္မႈကိုခံရေသာ္လည္း ေသျခင္းတရားကို မည္သူမွ် မလြန္ဆန္ႏိုင္သကဲ့သုိ႔ ေနာက္ဆံုးတြင္ ညႇိဳးႏြမ္းေသဆံုး ၾကရမည္ပင္။ ေနေရာင္ျခည္ကိုသာ တစ္သက္လံုးကိုးကြယ္ခ့ဲေသာအဘိုး ေသဆံုးသြားသည္မွာ သူ႔ မ်က္ျမင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေနေရာင္ျခည္ကိုအားကိုး၍ ေနၾကာပန္းမ်ားက ဖူးပြင့္ၾကဆဲ... ရွင္သန္ၾကဆဲ.. ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ၾကဆဲ...။ အဘိုးမဆံုးခင္က အဘိုး၏မ်က္စိထဲတြင္ ေနာင္တတရားမ်ားကိုေတြ႔ဖူးေသာ သူ႔အဖို႔ ထိုယံုၾကည္မႈမ်ားက ေလးနက္မႈမရွိခဲ့။ သူ တေျဖးေျဖး ၾကီးျပင္းလာခဲ့သည္။ ညတိုင္း မိခင္၏ေထြးပိုက္မႈကို သူမလိုေတာ့။ တစ္ျခားေနၾကာပန္းေလးမ်ားလိုပင္ ပထမဦးဆံုး အမိရင္ခြင္ကိုခဲြေသာေန႔တြင္ ည၏ေရာက္ရွိလာမႈကို ရင္ခုန္စြာ သူေစာင့္စားေနခဲ့သည္။ ႏြမ္းနယ္ေနေသာ္လည္း ထိုညတြင္ အိပ္မေပ်ာ္ေအာင္ သူၾကိဳးစားခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ညသည္ အမ်ားေျပာသလို ေၾကာက္စရာမေကာင္းႏုိင္ဟု သူေတြးထင္ေနခဲ့သည္။ စူးရွေသာေန၏အလင္းလိုမဟုတ္ ေအးခ်မ္းေသာည၏အလင္းသည္ ညကို ပိုအသက္၀င္ေစခဲ့သည္။ တစ္ျခားေနၾကာပန္းေလးမ်ားကို သူေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုးက ေခါင္းေလးကိုငံု႔ကာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနခဲ့ၾကသည္။ ပန္းမ်ားအၾကားတြင္ သူသည္ သူရဲေကာင္းလုပ္ခ်င္လို၍မဟုတ္။ ေအးခဲျပီးေသဆံုးသြားပါေစ ဘ၀တြင္တစ္ခါမွ် မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈရွိေသာ ပန္းေလးတစ္ပြင့္အျဖစ္ သူေနသြားခ်င္မိသည္။ ဒုတိယညတြင္ ေခါင္းကိုေမာ့ ကိုယ္ကိုေထာင္မတ္ျပီး ည၏အလင္း၊ ည၏လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ေတြကို မ်က္၀ါးထင္းထင္းၾကည့္ဦးမည္ဟု သူမ်က္လႊာခ်၊ ကိုယ္ကိုကိုင္းညႊတ္ျပီး ခိုင္မာေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လိုက္သည္။ +++++++++++ ++++++++ ညက ခ်ည္းနင္း၀င္ေရာက္လာျပန္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ငယ္ရြယ္ေသးေသာသူ႔ကို အသက္ႏွင့္အေပ်ာ္မစမ္းရန္ ၀ိုင္းတားၾကသည္။ သူ၏သံမဏိလိုခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မည္သူမွ်မတားႏိုင္ခဲ့ေပ။ တားမရသည့္အဆံုး သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလက္ေလွ်ာ့ျပီး အသီးသီး ေခါင္းငံု႔သြားၾကသည္။ မိခင္က မ်က္ရည္အဝသားျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ဖခင္က စိတ္မသက္မသာျဖင့္ ေခါင္းကိုသြင္သြင္ခါေနသည္။ ညသည္ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ ေအးစက္ျငိမ္သက္ေနေသာ ေကာင္းကင္ယံတြင္ ၾကယ္ေလးေတြက တစ္ပြင့္စ ႏွစ္ပြင့္စ... ခႏၶာကိုယ္ကိုေထာင္မတ္လိုက္ျပီး ေန႔လယ္က ပံုစံအတိုင္း ပြင့္ဖတ္မ်ားကိုျဖန္႔ကားျပီး သူရပ္ေနလိုက္သည္။ ကိုယ္ကို တစ္ခ်က္မွမတြန္႔ဘဲ အရိုးထိေအာင္ေအးစိမ့္ေနေသာ အေအးဒဏ္ကိုၾကံ့ၾကံ့ခံရင္း ည၏အလင္းတန္း ထြက္ရွိလာရာေနရာကို သိႏိုင္ေအာင္ သူၾကိဳးစားေနမိသည္။ ျမဴႏွင္းမ်ားျဖင့္ ပိန္းပိတ္ေမွာင္ေသာည၊ အရိုးကဲြမတတ္ ခ်မ္းေအးလွေသာည၊ တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနေသာေလစိမ္းမ်ားက သူအား ကလူက်ီစယ္ေနေသးသည္။ ည၏ အလင္းတန္းအစအနကို သူ မျမင္ရေသး။ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ေအးခဲစျပဳလာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ျပီး ဘာသံမွမၾကားရေတာ့... “ခ်မ္းလိုက္တာ... ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ခ်မ္းေနရတာလဲ” ဒါေပမဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို သူနည္းနည္းေလးမွက်ဳံ႕လိုက္ဖို႔ မစဥ္းစားခဲ့။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ပိန္းေမွာင္ေနေသာ ျမဴႏွင္းမ်ား၏ေနာက္တြင္ အျဖဴေရာင္ အလင္းတန္းတစ္ခုကို သူေတြ႔လိုက္မိသည္။ မ်က္လံုးမ်ားကို သူအားယူဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္မ်က္စိကိုယ္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မ်က္ေတာင္မ်ားကိုပုတ္ခတ္ရင္း သူေသခ်ာၾကည့္လိုက္မိသည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ ၀ိုင္း၀န္းေတာက္ပေသာလသည္ သူ႔ေရွ႕တြင္ တေရြ႔ေရြ႔တက္လာေနေတာ့သည္။ “အိုး.... ဘုရားေရ” သူ ခဏတာမင္သက္သြားသည္။ ေန၏ စူးရွေသာေရာင္ျခည္မွလဲြ၍ အလင္းတြင္ တစ္ျခားအေရာင္ရွိေသးသည္ဟု သူထင္မထားမိခဲ့။ သူ႔မ်က္စိေရွ႕ကလတြင္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ လွပေသာ ေငြေရာင္အလင္းတန္းမ်ားပါရွိေနသည္ကို မ်က္၀ါးထင္းထင္း သူေတြ႔ျမင္ေနရျပီျဖစ္သည္။ တလက္လက္ေတာက္ပေနေသာ ထိုေငြေရာင္ အလင္းတန္းမ်ားက သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးကို ေထြးေပြ႔လႊမ္းျခံဳထားသည္။ အလင္း၏အင္အားတစ္ခုက သူ႔ႏွလံုးသားကို အိပ္ေမြ႔ခ်ညိဳ႕ယူေနသလို ခံစားမိသည္။ တခဏအတြင္း သူ၏ ၀ိညာဥ္မ်ား ပ်ံ႕လႊင့္ကုန္ျပီး ေအးခ်မ္းေသာလေရာင္တြင္ သူ ေပ်ာ္၀င္သြားခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူ ဘာကိုမွ် မသိေတာ့... တစ္ကိုယ္လံုး ေပ်ာ့ေခြေအးခဲျပီး လဲက်သြားေတာ့သည္။ ++++++++ +++++++ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္တြင္ ေနၾကာပန္းေလးမ်ား အသီးသီး ႏိုးထလာၾကသည္။ ႏွင္းမ်ားႏွင့္ ေအးခဲေနေသာသူ႔ကို ေတြ႔ရွိသြားၾကသည္။ ေနေရာက္ျခည္ေအာက္တြင္ သူ၏ပြင့္ဖတ္မ်ားသည္ နဂိုအတိုင္း ေရႊ၀ါေရာင္သန္းလွ်က္... တစ္ျခားေနၾကာပန္းမ်ား၏ ပြင့္ဖတ္မ်ားထက္ပင္ ပိုလန္းဆန္းေတာက္ပေနသည္။ ပိုထူးျခားသည္က သူ႔ကိုယ္ေပၚတြင္ ေငြေရာင္အလင္းတန္းမ်ား တဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္ပေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ႏွင္းမ်ားျဖင့္ေအးခဲေနေသာ သူ႔မ်က္ႏွာျပင္တြင္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္ေသာ၊ အားရေက်နပ္ေသာ အျပံဳးတစ္ခု။ သူ မညႇိဳးႏြမ္း မေသဆံုးသြားႏိုင္ေတာ့... ေန႔ေရာင္ျခည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ညေရာင္ျခည္ကိုလည္းေကာင္း ခံယူရင္း ပြင့္ဖတ္မ်ား၏လွပမႈကို သူဆက္ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့သည္။ ေရႊ၀ါေရာင္ပြင့္ဖတ္မ်ားထဲတြင္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ေႏြးေထြးေသာေမတၱာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့သည္။ သူသည္ လေရာင္ကိုခ်စ္မိသြားေသာ ေနၾကာပန္းေလးတစ္ပြင့္ပင္ျဖစ္သည္။ မူရင္းလင့္-- http://share.youthwant.com.tw/D31011326.html ႏိုင္းႏိုင္းစေန(Tuesday, November 13, 2007) .
ေလာကဓံတရား၏ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ ေနၾကာပန္းတစ္ပြင့္၏ဘ၀သည္ ေနေရာင္ျခည္ကိုသာကိုးကြယ္အားထားရာ၏။ ေမြးဖြားလာကတည္းက ေသတစ္ပန္ သက္တစ္ဆံုး အပိုလိုနတ္သား၏ အပါးေတာ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ေႏြးေထြးေသာေနေရာင္ျခည္၏ ပိုက္ေထြးမႈရွိမွသာ သူတို႔ေလးေတြ အသက္ဆက္ ရွင္သန္ႏိုင္ၾကရသည္ မဟုတ္ပါလား...။

Read More
Read more »

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း

2/18/2013 06:38:00 PM  Unknown  No comments

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာရုိးရွင္းတဲ.နည္းလမ္းေတြကရႏိုင္ပါတယ္တဲ.

(၁) ႏွလံုးသားထဲမွာအမုန္းမရွိဘူး။
(၂) ဦးေႏွာက္ထဲမွာပူပင္ေသာကမရွိဘူး။
(၃) ရိုးရိုးရွင္းရွင္းရွင္သန္မယ္။
(၄) မ်ားမ်ားေပးကမ္းစြန္.ၾကဲမယ္။
(၅) နည္းနည္းပဲေမွ်ာ္လင္.မယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ဖို.ကအဲ.ေလာက္ေတာင္ရိုးရွင္းပါတယ္တဲ.။
မူရင္းေရးသားသူကေတာ. Wen Ser ပါ..

Read More

စာဖတ္ျခင္း

2/18/2013 06:37:00 PM  Unknown  1 comment

စာဖတ္တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မတူတဲ့မိန္းကေလးေတြက မတူတဲ့စာကို ႀကိဳက္ၾကတယ္။ မတူတဲ့စာေတြက မတူတဲ့ေရြးခ်ယ္မႈကို ေပးတယ္။ မတူတဲ့ေရြးခ်ယ္မႈေတြက မတူတဲ့အက်ဳိးရလဒ္ကို ရေစတယ္။

Read More
Read more »

ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ စကားတစ္ခြန္း

2/18/2013 06:36:00 PM  Unknown  No comments

ဦးေႏွာက္ဆိုတာ ေဟာင္း(သံုး)ေလေလ ေကာင္းေလေလ
ႏွလံုးသားဆိုတာ သစ္ေလေလ ေကာင္းေလေလ----- ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ
.
Photo: ဦးေႏွာက္ဆိုတာ ေဟာင္း(သံုး)ေလေလ ေကာင္းေလေလ ႏွလံုးသားဆိုတာ သစ္ေလေလ ေကာင္းေလေလ----- ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ .

Read More

တစ္ခါတုန္းက ေႏြရာသီ

2/18/2013 06:35:00 PM  Unknown  No comments

Photo: တစ္ခါတုန္းက ေႏြရာသီ ________________ ေႏြေရာက္ေတာ့မယ္။ စာေမးပဲြေတြေျဖျပီး ေက်ာင္းပိတ္ရင္ ေႏြေရာက္ျပီတဲ့။ ရြာရဲ႕ေႏြရာသီက ပူျပင္းေျခာက္ကပ္လြန္းတယ္။ ပုစဥ္းရင္ကဲြသံနဲ႔ ဥၾသဌက္ရဲ႕လြမ္းေတးသံက လူကိုပိုျပီး ပ်င္းရိေစတယ္။ ဖုန္ထူထူ ေနပူပူေအာက္မွာ သစ္ပင္ေတြက လက္ပမ္းက်လို႔။ လူနဲ႔ အေကာင္ေတြက အရိပ္ေကာင္းတဲ့ အပင္ေအာက္မွာ ငိုက္ျမည္းလို႔။ ရြာရဲ႕ေႏြက ႏႈိင္းျပစရာမရွိေအာင္ဘဲ ေရဆာလြန္းတယ္။ ရြာရဲ႕ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္က ျမိဳ႔ၾကီးျပၾကီးမွာလို႔ တက္စရာ က်ဴရွင္သင္တန္းေတြ မရွိပါဘူး။ ေႏြရာသီေရာက္ရင္ မနက္ည အိမ္အလုပ္ေတြကူလုပ္ျပီးရင္ ကြ်န္မ အိပ္ေနတတ္တာမ်ားတယ္။ စားလိုက္အိပ္လိုက္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ျပည့္ျဖိဳးလာတဲ့ ကြ်န္မကို အေမကၾကည့္မရဘူးထင္ပါရဲ႕ ေႏြရာသီေရာက္ရင္ မုန္႔လက္ေဆာင္းေရာင္းဆိုတဲ့အၾကံကို အတင္းအဓမၼ ေပးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္မဟာ အပ်ဳိေဘာင္၀င္စ အရြယ္ပါ။ ေလ႐ႈးနဲ႔အတူ ေၾကြသြားတဲ့ သစ္ရြက္ေတြကိုေငးရင္း စိတ္ကူးေတြ ဟိုဒီလြင့္၀ဲတတ္တဲ့ အရြယ္၊ ေလေပြတခ်က္ေဝွ႔လိုက္ရင္ ရင္သိမ့္ခနဲခုန္တတ္တဲ့အရြယ္ ရြာလယ္ေခါင္မွာ ကြ်န္မ မုန္႔လက္ေဆာင္း ဘယ္ေရာင္းရဲမလဲ။ မေတာ္ ကြ်န္မကို ၾကိဳက္ေနတဲ့လူ၊ ကြ်န္မက ခိုးၾကိဳက္ေနတဲ့လူ ေတြ႔သြားရင္ ရွက္စရာ မဟုတ္လား။ အေမကေတာ့ ကြ်န္မအရွက္ကို ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ဘူး။ မုန္႔လက္ေဆာင္းလုပ္ဖို႔ ရွမ္းဆန္ကို ဗမာဆန္နဲ႔ သြားလဲခဲ့တယ္။ အခ်ဳိရည္ထည့္ဖို႔ ေျမအိုးေတြ၀ယ္၊ ၾကံသကာ ထန္းလွ်က္ေတြ၀ယ္၊ မုန္႔လက္ေဆာင္းထဲထည့္တဲ့ အေမြးနံ႔ဆိုတဲ့ ေဆးရည္နီနီေတြ၀ယ္နဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့တယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ စားပဲြခံု အေသးတစ္လံုးနဲ႔ အခ်ဳိရည္ထည့္ထားတဲ့ ေျမအိုးကိုရြက္၊ ႏႈတ္ခမ္းကို ေထာ္ႏိုင္သမွ်ေထာ္၊ မ်က္ႏွာကိုစူပုပ္ျပီး အေမ့ေနာက္ ကၽြန္မတြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္နဲ႔ လုိုက္ခဲ့ရတယ္။ အိမ္နဲ႔ ၂ ျခံေက်ာ္ေလာက္က အရိပ္ေကာင္းတဲ့ မန္က်ည္းပင္ သရက္ပင္တန္းၾကားမွာ အေမက ဆိုင္ေလးခင္းေပးတယ္။ ဆိုင္က အမိုးမရွိ အကာမရွိ ရိုးရိုးေလးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိုးပုတ္ေဆာ့တမ္းေတာင္ မကစားခဲ့တဲ့ကြ်န္မ မုန္႔လက္ေဆာင္းကို ဘယ္လိုမ်ားေရာင္းရပါ့မလဲ။ ပထမဦးဆံုးလာအားေပးၾကတဲ့ ကြ်န္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကို အခုထိ မွတ္မိပါေသးတယ္။ ေစ်းဦးမေပါက္ဘဲ စိတ္ညစ္ေနမွာစိုးလုိ႔၊ သူစိမ္းေတြ လာ၀ယ္ရင္ လက္ေတြတုန္ျပီး မထည့္တတ္မွာစိုးလို႔တဲ့။ ဘယ္ေလာက ္ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲေနာ္။ ပိုက္ဆံေတြျမင္ေတာ့ လူပီပီ ေရာင္းရတာ ကြ်န္မေပ်ာ္လာတယ္။ ပိုေပ်ာ္တာက ကြ်န္မမုန္႔ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေနာက္က ေရွ႕ေနအိမ္မွာ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြငွားဖတ္လို႔ ရတယ္ဆိုတာပါပဲ။ အေမက ကြ်န္မကာတြန္းဖတ္ရင္ မၾကိဳက္ဘူး။ ေတြ႔ရင္ ဆဲြဆဲြဆုတ္ပစ္တတ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာပူရေပါင္းလဲမ်ားျပီ။ ေလ်ာ္ရေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္လို႔ ဆိုရမလား.. စားရကံၾကံဳ မုတ္ဆိတ္ပ်ားဆဲြလို႔ ေျပာရမလား။ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြကို အေမ မသိေအာင္ ေႏြရာသီေရာက္တိုင္း မုန္႔လက္ေဆာင္း ေရာင္းရင္း ကြ်န္မဖတ္ေနခဲ့ရတယ္။ ေႏြေရာက္တိုင္း အေမ မေျပာခင္ “အေမ ဒီႏွစ္လဲ မုန္႔လက္ေဆာင္းေရာင္းမယ္ေနာ္” လို႔ ကြ်န္မအရင္ ေတာင္းဆိုတတ္ခဲ့တယ္။ အေမကေတာ့ ငါ့သမီးလိမၼာလာျပီလို႔ ထင္ေနမလားပဲ။ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနတတ္တဲ့ မႏႈးမနပ္ ကြ်န္မ အေတြးေတြကိုေတာ့ အေမ မျမင္ခဲ့ဘူးေလ... တကယ္ေတာ့ မုန္႔လက္ေဆာင္းေရာင္းမွ ကြ်န္မတို႔အတြက္ ညေနစာ ဆန္ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေႏြရာသီမွာ အားလပ္ေနတဲ့ ကြ်န္မကိုစိတ္မေလေအာင္၊ အက်ဳိးရလဒ္တစ္ခုခုကို ခံစားတတ္ေအာင္ မုန္႔လက္ေဆာင္းေရာင္းေစခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ေစတနာေတြပါ။ အေမေၾကာင့္ပဲ ကြ်န္မရဲ႕ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ငယ္ဘ၀အတိတ္က အမွတ္တရေတြနဲ႔ လွပခဲ့တယ္။ အေမ့ေၾကာင့္ပဲ ကြ်န္မရဲ႕ေႏြရာသီက စိတ္ကူးအေညွာင့္ေတြ ေပါက္ခဲ့တယ္။ အေမ့ေၾကာင့္ပဲ ကြ်န္မရဲ႕တစ္ခါတုန္းက ေႏြရာသီကို အခုလို ခ်ေရးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့မိရင္ လြမ္းတသသပါပဲ။ ေမြးခ်င္းတူတဲ့ ကြ်န္မအစ္မနဲ႔ ညီမေတြေတာင္ မခံစားခဲ့ရဖူးတဲ့ အမွတ္တရေလးေတြပါ။ တစ္ခါတုန္းက ေႏြေရာက္တိုင္း ဟဲကယ္ရြာရဲ႕ ရြာေျမာက္ပိုင္းက အရိပ္ေကာင္းတဲ့ မန္က်ည္းပင္နဲ႔သရက္ပင္ေတြၾကားမွာ မုန္႔လက္ေဆာင္းေရာင္းျပီး ကာတြန္းစာအုပ္ကို သဲၾကီးမဲၾကီး ဖတ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ယာက္ကို ျမင္ဖူးခဲ့ရင္ အဲဒီေကာင္မေလးဟာ ကြ်န္မ ႏိုင္းႏိုင္းစေနပဲျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္းႏိုင္းစေန (Friday, March 16, 2007) (အပ်င္းေျပဖတ္ဖို႔ ကၽြန္မရဲ႕ဘဝအပိုင္းအစတခ်ဳိ႕ း) .
ေႏြေရာက္ေတာ့မယ္။ စာေမးပဲြေတြေျဖျပီး ေက်ာင္းပိတ္ရင္ ေႏြေရာက္ျပီတဲ့။ ရြာရဲ႕ေႏြရာသီက ပူျပင္းေျခာက္ကပ္လြန္းတယ္။ ပုစဥ္းရင္ကဲြသံနဲ႔ ဥၾသဌက္ရဲ႕လြမ္းေတးသံက လူကိုပိုျပီး ပ်င္းရိေစတယ္။ ဖုန္ထူထူ ေနပူပူေအာက္မွာ သစ္ပင္ေတြက လက္ပမ္းက်လို႔။ လူနဲ႔ အေကာင္ေတြက အရိပ္ေကာင္းတဲ့ အပင္ေအာက္မွာ ငိုက္ျမည္းလို႔။ ရြာရဲ႕ေႏြက ႏႈိင္းျပစရာမရွိေအာင္ဘဲ ေရဆာလြန္းတယ္။

Read More
Read more »

ကေလးကို သာမန္လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္နည္း

2/18/2013 06:32:00 PM  Unknown  No comments

Photo: ကေလးကို သာမန္လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္နည္း ______________________________________________ ဖခင္တစ္ဦးရဲ႕ အသိေပးခ်က္ ၁၈ခ်က္ (၁) သင့္မွာရွိတဲ့အိပ္မက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ခ်င္မွ ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့မယ္။ သင့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ ကေလးကိုအစားထိုး မခိုင္းေစပါနဲ႔။ ဒါဟာ သင့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ပါ... ကေလးရဲ႕စိတ္ကူးအိပ္မက္မဟုတ္ပါဘူး။ (၂) ကေလးနဲ႔စကားေျပာတဲ့အခါ ထိုင္ခ်ၿပီးမွ ေျပာပါ။ (၃) ကေလးေတြေဆာ့ကစားတဲ့အခါ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းၾကားက ျပႆနာ/အခက္အခဲကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ေျဖရွင္းပါေစ။ (၄) ကေလးနဲ႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေဆာ့ကစားပါ။ သူ႔ရဲ႕ကစားနည္းက ဘယ္ေလာက္ပဲ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔စရာေကာင္းေနေနေပါ့။ (၅) ပံုျပင္စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကေလးတစ္လွည့္၊ သင္တစ္လွည့္အတူ ဖတ္ရႈပါ။ (၆) လစဥ္လတိုင္း ကေလးနဲ႔အတူ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ခါပတ္ပါ။ တစ္ခါပတ္ရင္ ႏွစ္နာရီအထက္ၾကာပါေစ။ (၇) ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈရွိမွ ဒါမွမဟုတ္ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားတာမ်ဳိးရွိမွ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးျမႇင့္တာလုပ္ပါ။ ဒါမွ တန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးတတ္မႈကို သူသင္ယူႏိုင္လိမ့္မယ္။ (၈) ခ်ီးက်ဴးတဲ့အျပင္ အျပစ္ေပးတာမ်ဳိးလည္း ရွိရတယ္။ မွတ္ထားရမွာက အျပစ္ေပးတယ္ဆိုတာ တုတ္၊ လက္ ပါရမယ့္ အျပစ္ေပးမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ (၉) ငိုယုိဂ်ီက်တဲ့အခါ၊ မစားခ်င္ မလုပ္ခ်င္တာကို ငိုယိုျငင္းဆန္တဲ့အခါ အေပးအယူလုပ္ညိႇႏႈိင္းတာမ်ဳိး မျပဳမိေစနဲ႔။ (၁ဝ) ကေလးႀကီးျပင္းေလ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြကို သင္ေတြ႔ေလ။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ သူ႔ကိုေမြးဖြားကာစအၾကည့္မ်ဳိးနဲ႔ သူ႔ကိုႏွစ္သက္ဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔။ မ်ားမ်ားအားေပးပါ၊ "နင္ တံုးလွခ်ည္လား! တျခားလူေတာင္တတ္တယ္.. နင္ ဘာလို႔မတတ္ရတာလဲ"ဆိုတဲ့စကားမ်ဳိးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာပါနဲ႔။ (၁၁) ကြန္ျပဴတာကစားမွာကို မေၾကာက္ပါနဲ႔။ တီဗီြစဲြတဲ့ကေလးေတြ ကြန္ျပဴတာစဲြတဲ့ကေလးထက္မ်ားတယ္။ ကေလးကို တီဗီြအနားက ခြာပါေစ။ ေခတ္နဲ႔အညီ စီးေမ်ာပါေစ။ လမ္းညႊန္သင္ျပသူလုပ္ပါ၊ တားျမစ္သူမျဖစ္ပါေစနဲ႔။ (၁၂) မူလတန္းကစ ကေလးကို အိမ္မႈကိစၥေတြ ခဲြေဝလုပ္ခိုင္းပါ။ ၃ႏွစ္အရြယ္ကစ လုပ္ခိုင္းႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ- ကစားစရာအရုပ္ေတြ သိမ္းဆည္းတာ၊ သုတ္သင္တာ (၁၃) စစခ်င္းမွာ ကေလးေတြရဲ႕ရမွတ္ရလဒ္ကို သိပ္အေလးမထားပါနဲ႔။ သူ ေက်ာင္းေနေပ်ာ္မေပ်ာ္ဆိုတာကို ဦးစားေပး ဂရုစိုက္ပါ။ (၁၄) ဟိုသင္တန္း၊ ဒီက်ဴရွင္ေတြနဲ႔ ကေလးရဲ႕ေန႔စဥ္ဘဝကို သင္တန္း၊ က်ဴရွင္ေတြၾကားမွာပဲ မနစ္ထားေစပါနဲ႔။ ကေလးဘဝ၊ ကေလးသဘာဝ လြတ္လြတ္လပ္လပ္၊ က်န္းက်န္းမာမာ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့အက်င့္ေတြနဲ႔ ရွင္သန္ႀကီးျပင္းပါေစ။ (၁၅) စစ္တုရင္ကစားတာ၊ ေရကူးတာ၊ စက္ဘီးစီးတာ၊ သီခ်င္းဆုိတာ ဒါေတြဟာ လူတိုင္းႏွစ္သက္တဲ့ ကစားနည္းေတြပါ။ ကေလးကို အခ်ိန္ေစာၿပီးသင္ေပးလို႔ရပါတယ္။ (၁၆) ဘဝတစ္သက္တာအသံုးဝင္မယ့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္အရာကို သင္ေပးပါ။ ဥပမာ- ပန္းခ်ီ၊ ဂီတ၊ စာေပ၊ လက္မႈပညာ...။ ေက်ာင္းတက္၊ အတန္းတက္၊ က်ဴရွင္တက္ဆိုတာခ်ည္းပဲ မခိုင္းေစပါနဲ႔။ (၁၇) လူအမ်ားနဲ႔ကစားႏိုင္တဲ့ ကစားနည္းမွာ ပါဝင္ပါေစ။ ၾကက္ေတာင္၊ ဘတ္စကက္ေဘာ၊ ေဘာလံုး၊ ပင္ေပါင္..ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက က်န္းမာေရးလိုက္စားတဲ့အက်င့္ရွိပါေစ။ (၁၈) ကေလးကုိခ်စ္ရင္ ကေလးရဲ႕ ေဖေဖ(ေမေမ)ကိုလည္း ခ်စ္ပါ။ သူ႔ ဘိုးဘိုး၊ ဘြားဘြားေတြကိုလည္းခ်စ္ပါ။ ဒါမွ ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွာ သူ႔မိသားစုနဲ႔ သူ႔ကေလးကိုခ်စ္တတ္ဖို႔ သူ သင္ယူ၊ မွတ္သားပါလိမ့္မယ္။ မူရင္းလင့္ --- http://www.u148.net/article/22370.html ႏိုင္းႏိုင္းစေန(Monday, July 30, 2012) .
ဖခင္တစ္ဦးရဲ႕ အသိေပးခ်က္ ၁၈ခ်က္

(၁) သင့္မွာရွိတဲ့အိပ္မက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ခ်င္မွ ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့မယ္။ သင့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ ကေလးကိုအစားထိုး မခိုင္းေစပါနဲ႔။ ဒါဟာ သင့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ပါ... ကေလးရဲ႕စိတ္ကူးအိပ္မက္မဟုတ္ပါဘူး။

Read More
Read more »

အခ်စ္

2/18/2013 06:30:00 PM  Unknown  No comments

Photo: အခ်စ္မွာ အခ်ိန္၊ အကြာအေဝး၊ ေနရာေဒသ၊ လူမ်ဳိးဘာသာ ကန္႔သတ္မႈမရွိဘူး။ (၅)ႏွစ္အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ ေခါင္းကိုငဲ့ မ်က္လံုးဝိုင္းေလးကိုပုတ္ခတ္ရင္း အဲဒါ ဘာအဓိပၸာယ္လဲလို႔ ငါ့ကို နင္ေမးခဲ့တယ္။ (၁၅)ႏွစ္အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ အကႌ်အနားစကို အဓိပၸာယ္မဲ့ လံုးေခ်ကစားရင္း ေခါင္းေလးကိုငံု႔ ရွက္ေသြးေတြျဖာျပီး နင္ျပံဳးေနခဲ့တယ္။ (၂ဝ)ႏွစ္အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ ငါ့ပုခံုးထက္မွာ ေခါင္းေလးကိုမွီျပီး ငါေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာစိုးတဲ့အလား ငါ့လက္ေမာင္းကို နင္တင္းတင္းေလး ဖက္ထားတယ္။ (၂၅)ႏွစ္အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ မနက္စာကိုျပင္ဆင္ရင္း ငါ့နဖူးကိုတစ္ခ်က္နမ္းျပီး “သိပါတယ္...ထပါေတာ့ လူပ်င္းေလးရယ္”လို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔နင္ေျပာခဲ့တယ္။ (၃ဝ) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ “တကယ္ခ်စ္ရင္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ေလွ်ာက္မလည္နဲ႔၊ မွာတဲ့ပစၥည္းေတြလည္း ဝယ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔” လို႔ နင္ရယ္ျပီးေျပာခဲ့တယ္။ (၄ဝ) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ ပန္းကန္ေတြသိမ္းရင္း “ေကာင္းပါျပီ...ေကာင္းပါျပီ ကေလးေတြကို စာျပလိုက္ပါဦး” လို႔ နင္စိတ္မရွည္စြာေျပာခဲ့တယ္။ (၅ဝ) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ သိုးေမႊးကိုထိုးရင္း “တကယ္လား...နင့္စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကိုေစာေစာေသေစခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား”လို႔ ေျပာျပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ နင္ရယ္ခဲ့တယ္။ (၆ဝ) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ ငါ့လက္ေမာင္းကို တစ္ခ်က္ထုရင္း “အဘိုးၾကီး..ေျမးေတြေတာင္ၾကီးေနျပီ အေျပာကမက္တုန္း” လို႔ နင္ေျပာခဲ့တယ္။ (၇ဝ) အရြယ္တုန္းက မ်က္မွန္ထူထူကိုတပ္ ခုန္ေပၚမွာတူတူထိုင္ျပီး လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္၅ဝက ဓာတ္ပံုေတြကို ငါတို႔ၾကည့္ေနၾကခဲ့တယ္။ နင့္ရဲ႕တြန္႔ေၾကေနတဲ့ လက္ကိုဆုတ္ကိုင္ရင္း ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ အၾကင္နာေတြျပည့္ေနတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ငါ့ကိုနင္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အရစ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ တြန္႔ေၾကေနေပမဲ့ နင္ရဲ႕မ်က္ႏွာက လွေနဆဲပါ။ (၈ဝ) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ နင္လဲေလ်ာင္းေနတယ္...ငါငိုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခြန္းနင္ေျပာခဲ့တယ္ “ငါ.....နင့္....ကို...ခ်စ္...တယ္”တဲ့။ ငါ့ဘဝမွာ အေပ်ာ္ဆံုးနဲ႔ ဝမ္းအနည္းဆံုး ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။ အခ်စ္စစ္က အခ်ိန္ကိုေက်ာ္ျဖတ္တယ္။ အခ်စ္စစ္က အကြာအေဝးကိုေက်ာ္ျဖတ္တယ္။ အခ်စ္စစ္က ေနရာေဒသကိုေက်ာ္ျဖတ္တယ္။ အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးတတ္ဖို႔နဲ႔ နားလည္တတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ မူရင္းလင့္-- http://blog.yam.com/awwwvvvv/article/35051504 ႏိုင္းႏိုင္းစေန(Wednesday, October 11, 2006) .
အခ်စ္မွာ အခ်ိန္၊ အကြာအေဝး၊ ေနရာေဒသ၊ လူမ်ဳိးဘာသာ ကန္႔သတ္မႈမရွိဘူး။

(၅)ႏွစ္အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္။
ေခါင္းကိုငဲ့ မ်က္လံုးဝိုင္းေလးကိုပုတ္ခတ္ရင္း အဲဒါ ဘာအဓိပၸာယ္လဲလို႔ ငါ့ကို နင္ေမးခဲ့တယ္။

Read More
Read more »

ဒီလိုစာတိုေလးတစ္ခု ဖတ္ရတယ္....

2/18/2013 06:25:00 PM  Unknown  No comments

Photo: ဒီလိုစာတိုေလးတစ္ခု ဖတ္ရတယ္.... "ကိုယ္ေအာင္ျမင္တဲ့အရွိန္က မိဘအိုမင္းသြားတဲ့အရွိန္ထက္ ျမန္ရမယ္"တဲ့.. ကၽြန္မကဒီလိုထပ္ျဖည့္ခ်င္တယ္.. ေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ မေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ မိဘေတြကိုေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆိုတဲ့အသိက မိဘအိုမင္းသြားတဲ့အရွိန္ထက္ ျမန္ရမယ္ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးရသည္ျဖစ္ေစ မရသည္ျဖစ္ေစ မိဘေတြကိုေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆိုတဲ့အသိက မိဘအိုမင္းသြားတဲ့အရွိန္ထက္ ျမန္ရမယ္ အားလပ္ခ်ိန္ရွိသည္ျဖစ္ေစ မရွိသည္ျဖစ္ေစ မိဘေတြကိုေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆိုတဲ့အသိက မိဘအိုမင္းသြားတဲ့အရွိန္ထက္ ျမန္ရမယ္ မိဘေတြဆီ ဖုန္းဆက္တိုင္း သူတို႔က "သားတို႔ သမီးတို႔ ေအာင္ျမင္ေနၿပီလား၊ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးစုမိၿပီလား"လို႔ ေမးတတ္ၾကမယ္ မထင္ဘူး။ သူတို႔ေမးတတ္တာက "ေနေကာင္းလား၊ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ေနာ္၊ အဆာမခံနဲ႔"ဆိုတာပဲျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ .
"ကိုယ္ေအာင္ျမင္တဲ့အရွိန္က မိဘအိုမင္းသြားတဲ့အရွိန္ထက္ ျမန္ရမယ္"တဲ့..

Read More
Read more »

ေကာင္မငယ္ေလးအတြက္

2/18/2013 06:21:00 PM  Unknown  No comments

Photo: ေကာင္မငယ္ေလးအတြက္ (၁) သာယာခ်ဳိျမတဲ့ မက္ေဆ့ေလးေတြရရင္ ဖတ္ပါ၊ ၿပံဳးပါ ၿပီးေတာ့ဖ်က္ပစ္ပါ။ (၂) စိတ္တိုေဒါသထြက္ၿပီဆိုရင္ ၁ ကေန ၃ဝ အထိေရပါ ၿပီးမွ စကားေျပာပါ။ (၃) ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့အရာကို ကိုယ္တိုင္ဝယ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ တျခားသူေပးမွာကို မေမွ်ာ္ပါနဲ႔။ (၄) သစ္သီးရည္နည္းနည္းေသာက္ပါ အသီးမ်ားမ်ားစားပါ။ မုန္႔ပဲသေရစာနည္းနည္းစားပါ ေရမ်ားမ်ားေသာက္ပါ။ နည္းနည္းထိုင္ပါ မ်ားမ်ားရပ္ပါ။ နည္းနည္းေတြးပါ မ်ားမ်ားၾကည့္ပါ။ နည္းနည္းေျပာပါ မ်ားမ်ားလုပ္ပါ။ (၅) လူတစ္ေယာက္တည္းကို (၂၄)နာရီလံုးလံုး သတိရမေနပါနဲ႔၊ ေတြးေတာမေနပါနဲ႔။ သင့္အခ်ိန္ေတြကို သင့္မိသားစု၊ သင့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေဝမွ်ေပးပါ။ (၆) ပိုက္ဆံရွိတဲ့ေယာက္်ားကိုရတာနဲ႔ အရာအားလံုးျပည့္စံုသြားမယ္ မထင္နဲ႔။ ေလာကမွာ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိတဲ့မိန္းကေလးေတြ မ်ားလြန္းပါတယ္။ စင္ေပၚတင္ထားတဲ့ ကိုကာကိုလာဗူးေတြလို ေသာက္ခ်င္တဲ့တစ္ဗူးကို သူတို႔ေကာက္ေသာက္သြားလိမ့္မယ္။ (၇) အထီးက်န္ခ်ိန္ သီခ်င္းေဆြးေဆြးေတြ နားမေထာင္ပါနဲ႔။ ေန႔ရက္ေဟာင္းကို တမ္းတတာ ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္ေပၚမွာပဲ ခ်ိတ္ေနတာမ်ဳိး မျဖစ္ေစနဲ႔။ အားကစားထလုပ္ပါ ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းကို သြားရွာပါ။ (၈) အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ အာရံုစူးစိုက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ပါ။ အားလပ္ခ်ိန္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနပါ။ (၉) ေနေရာက္ျခည္ကို ကာကြယ္သလို သင့္တင့္မွ်တတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ပက္ျဖန္းမႈလည္း ရွိပါေစ။ ေနပူစာခံျခင္းနဲ႔ ညိႇဳးမႈိင္ေနတဲ့သင့္ခံစားခ်က္ကို အလင္းေပးႏိုင္ပါတယ္။ (၁ဝ) စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။ အသိပညာနဲ႔ အရသာခံႏိုင္စြမ္းကို ျမင့္တင္ပါ။ (၁၁) အျမင္ကဲြလဲြခြင့္၊ သေဘာမတူညီခြင့္ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဘက္သားကို ေလးစားပါ။ (၁၂) ဖုန္းေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ ၿပံဳးၿပီးေျပာပါ။ တစ္ဘက္သားမျမင္ေပမယ့္ ခံစားႏိုင္ပါတယ္။ (၁၃) ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္၊ ဘယ္အရာေၾကာင့္ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုညႇင္းဆဲတာမ်ဳိး မလုပ္နဲ႔။ ဥပမာ- ထမင္းမစားတာ၊ အခန္းေအာင္တာ၊ ငိုယိုတာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္လုပ္တာ... ဒါေတြက လူတံုးလူအေတြမွ လုပ္တာပါ။ (၁၄) အားလပ္ခ်ိန္မွာ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ အစားအစာေတြ ခ်က္ျပဳတ္စားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ သီခ်င္း၊ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ေနႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း တေရးတေမာအိပ္ႏိုင္ပါတယ္။ *** အင္တာနက္ေပၚဟိုတစ ဒီတစဖတ္မိတာကို ဘာသာျပန္မွ်ေဝပါတယ္ .
(၁) သာယာခ်ဳိျမတဲ့ မက္ေဆ့ေလးေတြရရင္ ဖတ္ပါ၊ ၿပံဳးပါ ၿပီးေတာ့ဖ်က္ပစ္ပါ။

(၂) စိတ္တိုေဒါသထြက္ၿပီဆိုရင္ ၁ ကေန ၃ဝ အထိေရပါ ၿပီးမွ စကားေျပာပါ။

Read More
Read more »

Thursday, September 27, 2012

မိဘေတြကို မေျပာသင့္တဲ့ စကား(၁ဝ)ခြန္း

9/27/2012 05:18:00 PM  Wai Yan Linn  No comments

Photo: မိဘေတြကို မေျပာသင့္တဲ့ စကား(၁ဝ)ခြန္း လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္မိဘေတြကို ေအာက္ကစကားဆယ္ခြန္းထဲက တစ္ခြန္း ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခြန္းထက္ပိုေျပာခဲ့ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ သားသမီးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က မိဘေတြကို ဒီစကားေတြကိုထပ္မေျပာေတာ့ဘဲ နားလည္ေပးၾကရေအာင္.. လူ႔ဘဝက တိုေတာင္းလြန္းပါတယ္။ ကိုယ့္နံေဘးက ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ ခ်စ္သူခင္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တန္ဖိုးထားသင့္ပါတယ္။ ဆံုးရႈံးသြားမွ သူတို႔က သင့္ဘဝမွာ ဘယ္ေလာက္အေရးပါေၾကာင္း သိတာမ်ဳိးမျဖစ္ပါေစနဲ႔။ မိဘေတြကို ရိုေသေလးစားပါ။ သင္ဘာအမွားပဲလုပ္လုပ္ သူတို႔က သင့္ကိုခြင့္လႊတ္ဖို႔ အသင့္ရွိေနပါတယ္။ မိဘရဲ႕ရင္ခြင္ဟာ သင့္အတြက္ ေလၿငိမ္ရာအရပ္ ထာဝရနားခိုရာဆိပ္ကမ္းျဖစ္ပါတယ္။ (၁) အင္းပါ! အင္းပါ! သိၿပီ... အရမ္းရႈပ္တာပဲ! (၂) ကိစၥရွိေသးလား? မရွိရင္ ဖုန္းခ်ေတာ့မယ္! (မိဘေတြဖုန္းဆက္တာ စကားေျပာခ်င္ရံုသက္သက္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သူတို႔ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားလည္ေပးသင့္ပါတယ္။ ဖုန္းကိုခ်ဖို႔ပဲ မေလာပါနဲ႔) (၃) ေျပာရင္လည္း နားလည္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ မေမးပါနဲ႔ေတာ့! (၄) မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ အထပ္ထပ္ေျပာထားရက္သားနဲ႔..... လုပ္ထားတာေတြကလည္း မေကာင္းဘူး။ (သူတို႔အင္အားနဲ႔မမွ်တဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဂရုတစိုက္နဲ႔ သူတို႔ကိုမလုပ္ဖို႔တားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ သူတို႔အသံုးမဝင္ေတာ့ေၾကာင္း သူတို႔ကိုခံစားေစပါတယ္) (၅) ဟာ.. ေဖေဖ၊ ေမေမတို႔နည္းက ေခတ္တုံးေနၿပီ။ (မိဘေတြရဲ႕အႀကံဉာဏ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အသံုးတည့္ခ်င္မွ တည့္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီထက္နားေထာင္လို႔ေကာင္းတဲ့စကားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေျပာသင့္ပါတယ္) (၆) သားအခန္းကို မရွင္းပါနဲ႔လို႔ ေျပာထားရက္နဲ႔ အခုေတာ့ၾကည့္ ပစၥည္းေတြရွာမေတြ႔ေတာ့ဘူး။ (ကိုယ့္အခန္းကို ကိုယ္တိုင္ရွင္းတာက ေကာင္းပါတယ္။ မရွင္းခ်င္ရင္ သူတို႔ရဲ႕ေစတနာကိုေတာ့ မေစာ္ကားပါနဲ႔) (၇) သားဘာစားမယ္ဆိုတာ သားသိတယ္။ ဟင္းေတြ ထည့္ထည့္မေပးနဲ႔ေတာ့! (ကၽြန္ေတာ္တို႔အျပန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ မိဘေတြက သူတို႔ရဲ႕ေမတၱာ၊ သူတို႔ရဲ႕ဂရုစိုက္မႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အထူးစီမံထားတဲ့ထမင္းဟင္းေတြထဲ ထည့္ခ်က္ထားၾကတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လက္ခံလိုက္ရံုပါပဲ) (၈) ဒီဟင္းက်န္ေတြကို မစားပါနဲ႔လို႔ မွာထားရက္နဲ႔ စကားကိုနားမေထာင္ဘူး! (သူတို႔ရဲ႕ တစ္သက္ေခၽြတာလာတဲ့အက်င့္ေတြ ေျပာင္းလဲရခက္ပါတယ္။ ဟင္းခ်က္ရင္ တစ္နပ္စာခ်က္ဖို႔ အႀကံေပးတာက ပိုေကာင္းပါတယ္) (၉) သား ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး လုပ္တတ္တယ္။ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ မေျပာနဲ႔ .. နားကိုၿငီးတယ္။ (၁ဝ) ဒီပစၥည္းေတြ မယူေတာ့ပါဘူးဆို ဘာျဖစ္လို႔ ဒီမွာပံုထားရေသးတာလဲ! (မိဘေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ အရာေတြကို သိမ္းထားခ်င္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔သိမ္းထားတာေတြ တစ္အိမ္လံုးျပည့္ေနပါေစ... ေနာင္တခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေလးဘဝက ဝတ္ခဲ့တဲ့အဝတ္အစားေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႔မိတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဝမ္းသာၾကည္ႏူးၾကဦးမယ္ မဟုတ္ပါလား! ) မူရင္း -- http://share.youthwant.com.tw/sh?id=31023426&do=D ႏိုင္းႏိုင္းစေန (Thursday, September 22, 2011) .
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္မိဘေတြကို ေအာက္ကစကားဆယ္ခြန္းထဲက တစ္ခြန္း ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခြန္းထက္ပိုေျပာခဲ့ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ သားသမီးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က မိဘေတြကို ဒီစကားေတြကိုထပ္မေျပာေတာ့ဘဲ နားလည္ေပးၾကရေအာင္.. လူ႔ဘဝက တိုေတာင္းလြန္းပါတယ္။ ကိုယ့္နံေဘးက ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ ခ်စ္သူခင္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တန္ဖိုးထားသင့္ပါတယ္။ ဆံုးရႈံးသြားမွ သူတို႔က သင့္ဘဝမွာ ဘယ္ေလာက္အေရးပါေၾကာင္း သိတာမ်ဳိးမျဖစ္ပါေစနဲ႔။ မိဘေတြကို ရိုေသေလးစားပါ။ သင္ဘာအမွားပဲလုပ္လုပ္ သူတိ
ု႔က သင့္ကိုခြင့္လႊတ္ဖို႔ အသင့္ရွိေနပါတယ္။ မိဘရဲ႕ရင္ခြင္ဟာ သင့္အတြက္ ေလၿငိမ္ရာအရပ္ ထာဝရနားခိုရာဆိပ္ကမ္းျဖစ္ပါတယ္။

Read More
Read more »
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

My Account